Met Stefan kijken we vooruit naar de Top2000, maar niet voordat we zijn gevoel over 'deejay zijn' en over 'Weesper zijn' hebben doorgenomen.

Deel 1
Waarom Stefan zichzelf ziet als radiopresentator en niet als deejay.

Radiopresentator. Dus geen deejay. Dat is hoe Stefan Stasse zichzelf ziet en ook tot in het diepst van zijn vezels is. Zo voldoet Stasse, van 28 februari 1960, om te beginnen al niet aan het klassieke beeld van de plaatjesnerd die op een zolderkamertje is begonnen. "Als jochie zat ik inderdaad niet eindeloos plaatjes te draaien met zo'n opgewonden toontje. Ik was wel gek van muziek, absoluut, maar niet meer dan gemiddeld."

Radiootje maken

"Wat een vriendje en ik wél deden, was 'radiootje maken'. Wij interviewden onszelf en waren meteen ook onze eigen gasten en dat legden we vast op een cassettebandje, waar we vervolgens verder niks mee deden. 'Wij interviewden onszelf en waren meteen ook onze eigen gasten'Vooral het acteren vonden we leuk, maar het was beslist niet iets waarvan we dachten dat we dachten er misschien ons geld mee te verdienen. Je moet het zien als een jochie dat eindeloos tegen een muurtje een balletje staat te trappen, maar die niet de ambitie heeft om bij Ajax te voetballen. We kookten over van creativiteit en dat was onze uitlaatklep."

Acteren

Acteren zit helemaal in zijn DNA, want Stasse komt uit een regelrechte 'tussen-de-schuifdeuren' familie. "Mijn oma zat bij de operette, mijn vader was actief bij het amateurtoneel, al mijn neven zijn allemaal professioneel muzikant, dat is niet voor niks. Bij feesten en partijen leefden we ons altijd enorm uit. Ik ben er op mijn middelbare school ook mee doorgegaan. Daar zat ik in een toneelclubje en deed ik aan cabaret. En na de middelbare school ging ik naar de Toneelacademie in Maastricht."

'Op alles in mijn cv had mijn vader RK gezet' 

KRO

Stefan, geboren in Amsterdam, getogen in Bussum, sloot zich vervolgens aan bij een toneelgezelschap in België, maar dat ging failliet waarna hij echt iets anders moest. Dat werd –we schrijven 1986- de KRO, met heel veel dank aan zijn vader. "Mijn vader was fanatiek lid van de KRO en zag een advertentie waarin de KRO voor een hoorspelprogramma voor de jeugd een producer zocht die ook kon meespelen. Dat vond hij geknipt voor mij en daarom stuurde hij namens mij een brief met een uitgebreid cv. Dat was wel mooi, want bij alles op dat cv had hij RK ervoor gezet, om maar te laten blijken dat het met dat katholieke wel goed zat. Het was van hem een droom dat zijn zoon bij de KRO zou werken."

Karikatuur

Eenmaal binnen bij de omroep ging het snel en voordat hij het wist was hij toch echt deejay. Of speelde hij misschien dat hij deejay was? "Nee, want ik wist echt niet wat dat was, een deejay. Als ik deejay speelde, dan werd het al snel een karikatuur, maar dat was natuurlijk niet de bedoeling. 'Ik schrijf alle teksten uit en maak graag mooie zinnen'Anderen, échte deejays, vonden mij ook apart, want zij vonden me ook geen deejay. Ik schreef en schrijf nog steeds bijvoorbeeld alles uit, maak graag mooie zinnen, praat ook anders en heb een heel andere manier van met taal bezig zijn. Ik doe ook niets zomaar, overal zit een idee achter. Vanuit die gedachte bedacht ik ook in de jaren negentig het radioprogramma het Theater van het Sentiment, dat nog steeds door de luisteraar enorm wordt gewaardeerd. Ik presenteer het zelf niet meer, maar het programma bestaat 25 jaar later nog steeds."

Van alles wat

En de Staat van Stasse, dat ik nu elke avond presenteer, is ook een beetje een eiland binnen de programmering van NPO Radio 2. Een beetje  variétéachtig dus van alles wat, heerlijk. Daar zit onder andere een onderdeel in waarin luisteraars live kunnen inbellen en dat vind ik echt geweldig. Als iemand belt met een verhaal en er valt een gevoelige stilte van twee minuten, dan laat ik die stilte ook de stilte zijn. Tijdens een plaat weet de luisteraar ook nooit wat hij erna kan verwachten en dat maakt het spannende radio waar ik me goed bij voel."

'De Staat van Stasse is een eiland binnen de programmering' 

TV

Het ging allemaal zo goed bij de KRO, dat hij op een gegeven moment gevraagd werd voor tv. "Bij de radio wist ik niet wie ik was, maar bij de tv had ik dat in de overtreffende trap. Maar op een gegeven moment stond ik te boek als hét grote tv-talent. Wilden ze een soort Don Johnson van me maken, want dat paste bij me vond men. Want zo gaat dat bij tv: je wordt gezien als een bepaald type en daar gaan ze mee aan de slag. Intussen kon ik absoluut niet overzien hoe ik mezelf staande moest houden in die wereld en ik vind het ook prima dat die glansrijke tv-carrière die men voor mij zag er nooit is gekomen. Maar ik kijk er met voldoening op terug hoor. Wat ik het leukste heb gevonden? De Rekenkamer, met afstand. Dat was helemaal om mij heen gebouwd en paste als een jas. Ik vind het echt verschrikkelijk dom dat dat programma is verdwenen, omdat er weer eens zo nodig moest worden vernieuwd."

Deel 2
Hoe Stefan in 1997 in Weesp terecht kwam, waar hij zich thuis voelt, maar hij sluit gelijk niet uit er ook weer weg te gaan.

"Ik ging altijd van Amsterdam, waar ik woonde, naar Hilversum en reed dan steevast binnendoor langs de Loodijk en beetje bij beetje raakte ik steeds verliefder op Weesp. Dat is een heel ander Weesp dan dat je vanuit de trein ziet. Toen mijn eerste kindje werd geboren, vonden we het tijd om groter te wonen, met een huis en een tuin, en dat vonden we in Weesp. En Weesp is nu helemaal mijn plekje. Het is de stad waar ik woon en leef, waar mijn kinderen geboren en getogen zijn, waar ik naar het café ga en waar ik actief ben voor de Nacht van Weesp (foto) en de City of Wesopa."

Column

"Het is ook de stad waar ik elke maand samen met Jan Kooper in WeesperNieuws een column over maak. Of ik met die column iets wil zeggen?  'Beetje bij beetje raakte ik verliefd op Weesp' Niet meer dan dat er altijd wel iets leuks te melden is over Weesp. En ik vind het leuk dat ik tegen een deadline aan werk, die ik dan vervolgens steevast vergeet. Dan bel ik Jan dat het weer tijd is, vervolgens hebben we niets en een uur later is er een column. Ik wil daar wel wat meer mee doen trouwens, een vlog of zo."
"Of ik Weesp eeuwig trouw zal blijven? Ik twijfel soms. Mijn kinderen zijn het huis uit en ik wil best weer in een stad wonen, in Amsterdam of Rotterdam, of ergens op het platteland. Het is dus niet zo dat ik hier perse begraven wil worden, maar voor nu is Weesp perfect."

Deel 3
Hoe de inmiddels langs zittende presentator van Radio 2 elk jaar weer uitkijkt naar de Top 2000, die wordt uitgezonden op NPO Radio 2 van 25 t/m 31 december.

De Top 2000 is NPO Radio 2 overkomen. In 1999 was het een wild idee om het nieuwe millennium in te luiden met een Top 2000; meer was het niet. "We waren destijds sceptisch over het idee, want wie gaat er nou tweeduizend platen afluisteren. Maar we gingen het toch doen. Ik zat bij de allereerste uitvoering ook in de avond en ik merkte al snel dat dit veel meer was dan alleen muziek, want er bleven maar faxen binnenkomen."

Geëmotioneerd

"Op welk moment het kwartje viel? Mijn vader was dat jaar overleden en bij de plaat What A Wonderful World van Louis Armstrong die toevallig in mijn uren zat, raakte ik geëmotioneerd en ik vertelde wat die plaat met me deed in relatie tot mijn vader. Kwamen er meteen tientallen reacties van mensen dat die plaat ook aan hun vader deed denken, of dat ze op een andere manier die plaat heel emotioneel beleefden. De Top 2000 gaat vooral over de verhalen achter de muziek, over gevoelens die mensen hebben bij een bepaalde plaat."'En nu is de Top 2000 niet meer weg te denken''

Het jaar erna werd besloten om weer de Top 2000 uit te zenden, maar nog steeds met de idee dat het na twee keer wel zou overwaaien. "Maar er kwamen nòg meer reacties. Elk jaar dachten we dat we het hoogtepunt wel hadden gehad, maar elk jaar werd het weer groter. En nu is de Top 2000 niet meer weg te denken. Het hoort net als de kerstboom en oliebollen bij deze tijd van het jaar."

City of Wesopa

Bij Stasse komt het idee vandaan om live te gaan uitzenden. "Het was elk jaar de vraag wie de laatste drie uur wilde doen en op een gegeven moment was ik aan de beurt. Dat vond ik prima en het leek mij ontzettend leuk om die laatste uren vanuit de City of Wesopa te presenteren. Gezellig met familie, vrienden en kennissen erbij en dan richting het nieuwe jaar, dat leek me leuk. Ik vergeet nooit dat dit idee werd afgeschoten, want daardoor zou de intimiteit van radio verdwijnen. Maar een jaar of twee later, ik geloof in 2010, werd in Beeld en Geluid het Top 2000 Café ingericht en daar komen nu elk jaar mensen uit het hele land naar toe om een half uurtje mee te maken. Dit jaar waren na een half uur alle kaarten weg, niet normaal." 

"Als je vraagt of we dit hadden voorzien: nee dus. Maar leuk om me te maken, is het zeker. We gaan nu met de stembus het land in en ook dat is een hele happening. Mensen komen naar me toe om te vertellen dat ze het zo bijzonder vinden om mij eens in het echt te zien, zo'n icoon van de radio. 'Mensen willen ook met me op de foto, heel apart' Ze willen ook met me op de foto en mijn handtekening, heel apart allemaal. Of dit voor mij het hoogtepunt is van het jaar? Het is in elk geval het meest bijzondere programma. Maar ik maak bij de Staat van Stasse ook zeer bijzondere uitzendingen mee."

Zorgvuldig voorbereid

Elke twee uur die Stefan tijdens de Top 2000 mag vullen, worden door hem zorgvuldig voorbereid. "Ik weet welke nummers in mijn uren zitten en elke dag begin ik om een uur of twee 's middag met het uitschrijven van de teksten. Ik heb niet heel veel tekst en wat ik zeg moet goed zijn. De eerste drie dagen zijn het leukst, want dan staan er veel nieuwe nummers in met nieuwe verhalen. En de sfeer moet deugen. Ik heb de naam dat bij mij de sfeer altijd goed is en dat is niet toevallig, want daar werk ik aan. Ik stel me allereerst dienstbaar en nederig op, want ik draai platen in dienst van de luisteraars. Daar ben ik me heel bewust van. En het zit nu eenmaal in mijn natuur om mensen te entertainen, dat vind ik leuk. Ik was ook de eerste die tijdens een uitzending bij een wat langer nummer de zaal inging en ik liet op een gegeven moment de bezoekers van het café ook op de grond zitten om ze vervolgens op de muziek allemaal te laten opspringen. En ik praat vooraf met de bezoekers. Dat contact met het café is, vind ik, heel belangrijk."

'Het contact met het café is heel belangrijk'"Ik vind het ook oprecht leuk dat er nu compleet nieuwe generaties hun lijstje insturen. Er is inmiddels een generatie jonge mensen, middelbare scholieren zelfs, die niet beter weten dan dat tussen Kerst en Oud en Nieuw thuis naar de Top 2000 wordt geluisterd. En geloof me of niet, maar zij stemmen ook op Bohemian Rhapsody, Stairway to Heaven, Piano Man en Africa van Toto, dat dit jaar voor het eerst in de Top 10 staat."

Balad Of A Thin Man

"Wat er in mijn eigen lijstje staat? Onder anderen de helden uit mijn jeugd natuurlijk, dus Beatles en Stones, en dit jaar Aretha Franklin. Zij is dit jaar overleden en toen dacht ik: o ja, van haar moet er wel iets van in. Maar ook probeer ik elk jaar weer trouw Balad Of A Thin Man van Bob Dylan erin te krijgen, maar dat is nog nooit gelukt. En verder weet ik het eerlijk gezegd niet meer wat ik heb ingevuld. Er is ook zoveel moois gemaakt."