Het is nog vroeg wanneer op zondag op de velden van FC Weesp een groep jongens zich vol overgave stort op de aanwijzingen van een aantal minstens zo enthousiaste trainers. Dribbelen, trappen, passen met binnenkant en buitenkant voet, maar opvallend genoeg ook goed leren lopen: het komt allemaal voorbij. Om 9 uur zijn de jongste voetballertjes aan de beurt, een uur later de wat oudere. Zelfs een leek ziet welke jongetjes enig talent hebben en wie beslist niet, maar dat mag allemaal de pret niet drukken. Hier wordt geschaafd aan techniek, want dat is wat het is, een techniektraining. Die wordt verzorgd door  trainers van de Golden Boys Voetbalschool. De voetbalschool die in 2017 is opgezet door Weesper Pascal Heije.

Talent bij Ajax

Wat de kinderen gezien hun leeftijd waarschijnlijk niet weten en veel ouders mogelijk ook niet, is dat Heije, van oktober 1979, een talent was bij Ajax. En niet zomaar een talent. Hij behoorde tot de lichting '97/'98, tot dan één van de beste lichtingen ooit. De golden boys werden ze genoemd. Met onder anderen Darl Douglas, Brutil Hosé, Mitchell Piqué, Kevin Bobson, Andy van der Meijde, Sander Keller en dus Pascal Heije. Allemaal jongens die een mooie toekomst voor zich hadden, dat wisten de kenners zeker. Helaas voor hen is voetbal geen exacte wetenschap. Uiteindelijk heeft alleen Andy van der Meijde het geweldig gedaan, in elk geval wat betreft de financiën. De rest heeft ook wel een carrière gehad, maar de gouden bergen die in het verschiet lagen, hebben ze nooit beklommen.Verder dan chroom is vrijwel niemand gekomen. Ook Heije niet.


Het A1 team van Ajax dat alles won wat er maar te winnen viel. Met staand v.l.n.r.: Hans Bijvank (jeugdsecretaris), Herman Borman (trainer), Sander Keller, Jack Tol, Quido Lanzaat, Alpha Turay, Jeroen Verhoeven, Michael van der Kruis, Andy van der Meijde, Brutil Hosé, Michael Lamey, Frank van Deursen (fysiotherapeut) en Charles Rijks (grensrechter).
Zittend v.l.n.r.: Mitchell Piqué, Marc Stuut, Sijmen Tol, Pascal Heije, Serge van den Ban, Jerryl Tjon-En-Fa, Darl Douglas, Bobby Gehring en Kevin Bobson.

Aetsveld

Heije is opgegroeid in Aetsveld waar zijn ouders nog steeds wonen en hij tijdelijk ook weer bij zijn ouders in. Hier voetbalde hij als jochie elke dag op wat de jongens in die tijd het Blauwe Plein noemde. "Vanaf het moment dat ik kon lopen, was ik met een bal bezig, altijd buiten ook. Ik heb in Aetsveld echt een pracht jeugd gehad." 

Kleine Pascal was al snel de besteToen hij eindelijk de leeftijd had om lid te worden van een vereniging, viel de keus op het zwart-geel van The Victory, één van de drie verenigingen die is opgegaan in FC Weesp. Natuurlijk die club, want daar had zijn vader Henk ook gespeeld. Hij kreeg training van de in die club toen wereldberoemde Ome Herman. Maar Ome Herman heeft hem waarschijnlijk weinig kunnen bijbrengen. Kleine Pascal was namelijk al snel de beste, de trainer incluis. Dat zag iedereen. Henk Heije ging daarom al toen hij heel jong was met Pascal naar een open dag bij Ajax. Daar zagen ze meteen dat Pascal het helemaal in zich had, maar hij was nog te jong. Het jaar erna lukte het wél en was Heije Ajacied, waarna hij keurig de hele jeugdopleiding doorliep. Hij werd zelfs Talent van het Jaar, wat alleen voor de echt groten is weggelegd. "Die prijs koester ik nog steeds", lacht hij breeduit en hij meent het uit de grond van zijn hart.

'We stapten de bus uit, gingen voetballen en wonnen'Het team waarin hij speelde won alles, altijd en overal. "We gingen de bus in, maakten de hele reis alleen maar gein en waren nooit met de wedstrijd bezig, stapten uit, gingen voetballen en we wonnen. Dat klinkt misschien arrogant en zo is het niet bedoeld, maar zo ging het gewoon."
De vraag waarom het dan toch met al die spelers en ook met hemzelf niet echt gelukt is, wordt met een omweg beantwoord. Daar is een reden voor. "Momenteel zijn er vergevorderde plannen om een exclusief lang verhaal ('Of er een boek komt? Dat zijn niet mijn woorden') te maken over onze lichting en dan gaan we het allemaal uitleggen. We zijn daarover in gesprek en daarom kan ik er nu niet te veel over kan zeggen. Waar het kort en goed op neerkomt, is dat het ons aan goede begeleiding heeft ontbroken."


Het eerste

Pascal is nog relatief ver gekomen bij Ajax, want hij haalde als één van de weinigen het eerste. Op 26 maart 2000 kwam hij onder leiding van interim-trainer Hans Westerhof (Jan Wouters was een paar dagen daarvoor ontslagen) als vervanger van Aron Winter in het competitieduel met NEC in het veld. Daarna speelde hij nog één wedstrijd in het eerste, waarna hij op de bank belandde. Dat wakkerde de onrust in hem aan, want de dartele middenvelder met veel gevoel in zijn voeten wilde spelen. Altijd, overal. "Als talent van Ajax wilde ik natuurlijk niets anders dan in het eerste spelen. Dat zou ook normaal zijn geweest als Talent van het Jaar. Hans Westerhof begreep ook niet waarom ik niet speelde en haalde me bij de selectie en in het eerste. Maar ook onder hem kwam ik uiteindelijk niet verder."

RBC Roosendaal

Heije had de keus: of blijven en zich proberen in het eerste te knokken of naar een andere club. Hij koos voor de tweede optie en ging naar RBC Roosendaal, dat net was gepromoveerd naar de eredivisie. "Dat was mijn keus. De tijden zijn wel veranderd, want in de huidige tijd zou ik terecht zijn gekomen bij een middenmoter, zoals Heerenveen. Jonge jongens worden tegenwoordig gebracht, zoals dat heet. In onze tijd was dat niet. Ik had wel een begeleider, maar ik moest vooral veel zelf uitzoeken. Achteraf is de overgang naar RBC niet de beste keus geweest, dat kun je wel stellen. Ik had beter geduld kunnen hebben. Maar ja, dat is achteraf."

'Ik had geduld moeten hebben. Maar dat is achteraf'Een van zijn maatjes was Darl Douglas, een andere Golden Boy. Elke dag reden zij vanuit Amsterdam op en neer naar Roosendaal en Pascal bouwde er, zegt hij, mooie vriendschappen op. Toch klikte het niet in West-Brabant. "Het was voor ons moeilijk om daar te aarden. Voor mij viel het nog mee want ik speelde, maar Darl niet en dan wordt het helemaal lastig. En ik ben ook geen popie-jopie jongen. Ik kom wel uit Weesp, dus zeg eigenlijk maar uit Amsterdam, maar ik heb geen grote mond, zo zit ik niet in elkaar. Ik laat liever mijn voeten spreken."

Hij speelde er in twee seizoenen 78 wedstrijden en ging vervolgens voor een transfer naar NEC, dat toen nog keurig netjes in de Eredivisie speelde. Daar was Johan Neeskens trainer en de twee seizoenen die Pascal hier speelde, noemt hij zijn beste periode als voetballer. "Ik kreeg daar een kans als defensieve middenvelder en heb die gepakt."

Echt balen

Lang duurde het echter niet. "Neeskens werd ontslagen (in 2004-red.) en omdat ik een speler van Neeskens was, kwam ik ernaast. Dat was echt balen. Ik was onder Neeskens basisspeler, maar kwam onder zijn opvolger Cees Lok in het tweede terecht en zelfs daar speelde ik niet. Bij NEC heb ik helaas meegemaakt hoe voetbal ook kan zijn. Met allerlei rare spelletjes. Of ik zelf misschien ook iets verkeerd heb gedaan? Nee, niet dat ik weet althans. Vanaf de eerste dag dat Neeskens weg was, voelde ik al dat het verkeerd zou aflopen en zo is het ook gegaan."

'Vanaf de eerste dag dat Neeskens weg was, voelde ik dat het fout zou gaan'

Hij had een half jaar geen club, ging vervolgens naar Go Ahead Eagles, vervolgens op amateurbasis naar Willem II en daarna, van 2009 tot 2010, had hij zijn eerste buitenlandse avontuur bij APEP Pitsilia op Cyprus. Duidelijk was toen al wel dat zijn carrière geen grote vlucht meer zou nemen.

Het verhaal stopt in 2011 op Bali, bij Bali Devata. "Hoe ik daar terecht ben gekomen? Willy Scheepers was manager van Pitsilia toen ik daar speelde en werd daarna manager van Devata. Hij liet me weten dat ik in zijn plannen voor kwam en heeft woord gehouden. Ik heb daar acht maanden gespeeld en dat was na Ajax mijn mooiste ervaring. Ja, na Ajax, want Ajax blijft mijn club, altijd. In april hebben we weer een bijeenkomst van alle spelers die in het eerste hebben gespeeld. Dan zitten we in de Engelenbak, mooi toch?"

Pracht ervaring

Van het zonnige leven op Bali heeft Heije weinig meegemaakt, maar die paar maanden hebben zijn leven een mooi kleurtje gegeven. "Ik was daar vooral bezig met voetbal en reizen, maar het was een pracht ervaring. En niet alleen voor mij, maar ook voor mijn inmiddels ex-vrouw en mijn kinderen. Het probleem was dat de competitie waarin wij speelden geen officiële FIFA-competitie. Deze was opgezet door een of andere rijke meneer en daardoor liep dat hele avontuur al na een paar maanden af. Ik kon daarna nog wel naar een nieuwe club, maar ik wilde terug naar Nederland. Ik was klaar, zoals jij het noemt."


Weg moeten zoeken

Privé liep het allemaal ook niet op rolletjes -hij ging scheiden- en eenmaal weer terug in Nederland heeft Pascal zijn weg moeten zoeken. Hij was enige tijd trainer op een sportschool in Weesp die eigendom is van een vriend, maar dat was niet zijn ding, daar kwam hij al snel achter. "Dat waren best lastige jaren", biecht hij eerlijk op. Het tij keerde toen een kennis voorstelde om een trainersopleiding te volgen. "Dat ben ik gaan doen en zo ben ik weer in het voetbal gerold."

Oude maatjes

Hij had al die jaren contact gehouden met zijn maatjes van de gouden lichting en zette van daaruit met Maarten Bax en Ron Brouwer van de FUN Foundation (een stichting die zich sterk maakt voor arme kinderen in Gambia) het Golden Boys voetbalteam op.

'Het Golden Boys Voetbalteam is liefdewerk oud papier. We willen alleen maar een gezellige dag hebben' 

"Nee, dat is heel wat anders dan Lucky Ajax. Wij spelen altijd voor een goed doel en zijn niet commercieel. Ik noem het een reünie-elftal van onze gouden lichting, hoewel we inmiddels ook spelers hebben die niet bij Ajax hebben gespeeld. Het is liefdewerk oud papier. Als we spelen, willen we een gezellige dag hebben, lekker ballen én geld ophalen voor een goed doel. In het begin was dat altijd voor de FUN foundation, maar we spelen nu ook voor andere goede doelen. Het maakt niet uit welk, als wij er maar achter staan. Er staan in juni drie wedstrijden gepland, waarvan op 23 juni tegen FC Weesp. Misschien kun je dat ergens vermelden?"

'Ik heb niet de ambitie om meer trainerdiploma's te halen'

Pascal beschikt over het basis trainersdiploma TC3 en vindt dat wel mooi zo. "Ik heb nu in elk geval niet de ambitie om meer trainersdiploma's te halen omdat ik nu al vrijheid heb om te doen en laten wat ik wil. Niemand zegt doe dit, doe dat en dat bevalt me goed."

Zijn ei kan hij inmiddels goed kwijt in de Golden Boys Voetbalschool. Die startte hij in 2017 bij DOB in Nigtevecht en Geinburgia in Driemond en sinds begin maart is deze ook actief bij FC Weesp. Hij heeft er gein in. "Het idee voor een voetbalschool is eigenlijk van Darl Douglas. We hebben samen heel wat kilometers afgereden en hij vond het een interessante gedachte om voetballers beter te maken via een voetbalschool. Dat was een goed idee. Nu zie je overal voetbalscholen, maar dat bestond toen nog niet. Ik zat toen nog vol in mijn carrière en had er geen tijd voor, maar twee jaar geleden heb ik de draad opgepikt onder de naam Golden Boys Voetbalschool, vernoemd dus naar onze gouden lichting."

'Wat we die jongens leren, is vooral terug naar de basis'

"Wat we die mannetjes allemaal leren? Het is vooral terug naar de basis. Techniek, maar ook coördinatie- en stabiliteitsoefeningen en looptraining. Daar mankeert namelijk het nodige aan. Bij veel teams zijn goedwillende vaders trainer. Niks mis mee, maar er wordt doorgaans geen aandacht besteed aan de basis. Weet je dat die jongens vaak niet eens het verschil weten tussen binnenkant en buitenkant voet? Het zijn in feite heel simpele oefeningen, maar vaak zijn ze al moeilijk genoeg. Ik heb de oefenstof uit mijn Ajax-achtergrond en weet goed wat wel en niet werkt."

'Uit eigen ervaring weet ik dat goede begeleiding belangrijk is, dus wie weet'

"Ja, natuurlijk zie ik meteen of iemand aanleg heeft of niet. Als dat het geval is, dan praat ik wel eens met de ouders, maar ik ambieer geen rol als makelaar, absoluut niet. Misschien als begeleider, maar daar heb ik nog niet over nagedacht. Eerst maar eens lekker bezig zijn met de Golden Boys Voetbalschool. Maar uit eigen ervaring weet ik wel dat goede begeleiding heel belangrijk is, dus wie weet hoe het loopt."

De hamvraag is of hij met spijt terugkijkt om zijn carrière die veel minder groot was dan dan werd gedacht en waarop werd gehoopt. Het antwoord verrast. "Nee, helemaal niet. Ik zie het allemaal als een mooie ervaring en niemand kan dat van me afpakken. Als jonge jongen wilde ik voetballen omdat ik het leuk vond. Dat vind ik nog steeds. En ik vind het geweldig dat ik wat kan doorgeven aan die jonge gasten."