Aan het einde van 2014 verscheen in de Volkskrant een Blije Bejaardenspecial met fitte zestig plussers. Daar stond Victor Ferrero, toen 68, bij. Met een foto van een nog steeds heel gespierde Victor. Geen grammetje vet te ontdekken en in geen velden of wegen sleet op zijn lichaam. Een jonge god van 68, dat was wat je zag.

'Gewoon een beetje strekken'Nu, bijna vijf jaar later, is er eigenlijk niets veranderd. Of toch wel, een klein beetje. We zijn relatief vroeg voor het gesprek en zien dat Victor wat rugpijn heeft. Hij loopt iets gebogen, maar het deert hem niet. "Gewoon een beetje strekken", lacht hij die prachtlach die zoveel Weespers kennen. Dat zijn rug niet meewerkt is waarschijnlijk het gevolg van de tientallen parachutesprongen die hij als militair maakte, inclusief bepakking. "Dat waren flinke klappen die je te verwerken kreeg. Ik luister nu goed naar mijn lichaam. Als ik pijn heb stop ik, want pijn is een signaal dat het lichaam niet meewerkt. Dat moet je niet negeren."
Toch is de conclusie snel gemaakt: iedereen wil oud worden, niemand wil het zijn, maar als je het dan toch bent, vul het dan in zoals Victor dat doet.


April 1976

In april 1967 zette de toen  20-jarige Victor voet aan Nederlandse bodem om er nooit meer weg te gaan. Zijn kinder- en jeugdjaren leefde hij met zijn moeder (zijn vader zag hij niet vaak en overleed toen hij 14 was), zus en broer op zijn geboorte-eiland Curaçao, in het levendige Otrobanda. Victor was hier vooral bezig met sporten. Keuzes maakte hij niet: hij vond elke sport leuk.

'Ze riepen altijd 'Hey Vic, meedoen?, want ze wisten dat ik overal aan meedeed'

"In Otrobanda had je een raffinaderij van de Shell en er is nog steeds een marinekazerne. Mijn moeder was voor zichzelf begonnen als huishoudelijke hulp bij mensen die voor Shell en voor de marine werkten. Vanzelf kende ik ook veel van die mensen en later, op de middelbare school, zat ik bij hun kinderen in de klas. Daardoor kwam ik vanzelf in aanraking met de sporten die zij allemaal deden. Lekker zwemmen, potje golfen, honkbal, basketbal, potje volleybal, noem maar op, het was er allemaal. Als ik naar school ging en ze waren aan het sporten, riepen ze altijd 'Hey Vic, meedoen?', want ze wisten dat ik overal aan meedeed. Niks school, lekker sporten."

Sportinstructeur

Hij had al snel in de smiezen dat hij als dienstplichtig militair – hij was toen 19 - bij het Korps Mariniers in Nederland moest zijn om daar zijn droom te verwezenlijken. Hij wilde namelijk sportinstructeur worden en die opleiding kon zijn moeder nooit bekostigen. "Dat was een enorme zware keuring. Het begon met tientallen mensen die dat ook wilden en elke ronde vielen er een paar af. Er blijven er vijf over van wie ik er één was."
Hij begon als dienstplichtig marinier en later – inmiddels was hij beroepsmilitair – werd hij inderdaad sportinstructeur.  Dat werd je trouwens ook niet zomaar. "Ik moest bijvoorbeeld tien verschillende sporten beheersen en allemaal op een hoog niveau."

Nederland

Dit speelde zich allemaal af in Nederland, want daar zou hij vanwege zijn keuzes zijn leven vervolgen. "Toen ik de eerste keer o[p Curaçao was goedgekeurd, werd me verteld dat ik op die en die dag met mijn paspoort op de kade moest staan want ik zou naar Nederland gaan. Dat was een datum in april en mijn moeder vertelde dat het dan best koud zou zijn. Dus had ik een kostuum nodig. Prima, maar dan wel op en top netjes de oceaan over. Ik kocht een prachtig pak van kashmir met daar overheen een lange blauwe loden jas. In mijn ene hand een leren paraplu, in de andere een leren koffer en zo stapte ik aan boord van de Prins der Nederlanden voor een reis die veertien dagen zou duren."

Enorme omweg

"De reis ging namelijk via een enorme omweg. Eerst naar Aruba, vervolgens Jamaica, vandaar naar Southampton en zo naar Amsterdam. Daar wachtte een bus op me die me naar de kazerne in Loosdrecht bracht. Daar kreeg ik vervolgens te horen dat ik opnieuw gekeurd moest worden, voor de tweede keer dus. En niet zo'n beetje een keuring, want die nam een week in beslag."

'Ik kocht een prachtig pak van kashmir en droeg daar overheen een blauwe, lange loden jas'Ook hier kwam hij doorheen, waarna hij werd gelegerd in de Van Ghentkazerne Rotterdam en later in Den Helder, waar hij die felbegeerde baan als sportinstructeur kreeg.

Snoepreisje

"Alles bij elkaar heb ik zes jaar bij het Korps Mariniers gezeten, waarvan drie jaar als sportinstructeur. Nou en of dat het een mooie tijd was. Ik heb veel landen gezien en heb onder andere op de Nederlandse ambassade van Puerto Rico en in Washington gewerkt. Echt schitterend. Ha, en ook nog een paar weken in Brazilië, maar dat was meer een snoepreisje. Met een paar maten wilde ik naar het carnaval, maar dat kon alleen als er een beroepsmilitair mee ging. Die hadden we snel gevonden: de dominee die we Dominee Halleluja noemden wilde wel mee. Kregen we later op onze sodemieter dat we ongeoorloofd waren weggegaan. Maar omdat de dominee erbij was, is dat met een sisser afgelopen."

Snel einde

Een mooi avontuur, maar toch één met een relatief snel einde. Victor kon namelijk niet goed tegen de mores van het leger. "In die tijd kon je als dienstplichtig militair bij de mariniers. Daar zaten jongens bij uit alle winstreken en met allerlei achtergronden en beroepen en niet iedereen was even goed getraind. Dan kun je, vind ik, niet de eerste dag zeggen 'Vandaag doen we met twintig kilo bepakking een mars van dertig kilometer.' Helemaal niet in de zomer met een graadje of 25 of meer. Dat kan niet, maar het gebeurde wel."

'Je mag best iemand afknijpen, maar het moet wel gezond blijven'

"Ik weet nog dat ik een keer bij enorm hoge temperaturen met een groep die ik van de commandant stevig moest aanpakken de poort ben uitgelopen om daarna lekker in het gras te gaan liggen. Daarna smeerden we ons in met modder waardoor ze op de kazerne zagen dat we ons hadden uitgesloofd. Kreeg ik na het afmarcheren een compliment dat ik ze goed had aangepakt. Nee, dat is gewoon niet mijn mentaliteit. Je mag best iemand afknijpen, geen probleem, maar het moet wel gezond en leuk blijven."

Weesp

Inmiddels woonde hij in Weesp. Dat kwam zo. "Ik was gelegerd in Loosdrecht en de marine had onder andere in de Willem de Merodestraat in Weesp een aantal woningen. Op een goed moment voeren we met een kano op de Vecht door Weesp en ik vond het toen meteen een mooi stadje. Toen ik later de kans kreeg hier te gaan wonen, bedacht ik me geen moment. Waarom niet? Weesp is mooi vanwege de mooie Vecht, maar vooral vanwege de ligging. Je hebt alles binnen handbereik. Binnen een kwartier ben je in hartje Amsterdam en de andere kant op zit je zo in de natuur. En dan ziet Weesp er ook nog eens leuk uit. Mooier wordt het niet."


Victor tijdens één van de vele kwart triatlons die hij Weesp aflegde.

'Weesp is mooi, mooier wordt het niet'

Het was de tijd dat in Weesp een geldinzamelingsactie werd gehouden om een zwembad te bouwen. Dat werd Blijwater aan de Basisweg, het huidige Victoriabad. "Iemand van de gemeente sprak me toen aan omdat hij had gehoord dat ik onder andere zweminstructeur was. Vervolgens werd ik geïntroduceerd bij de toenmalig wethouder van sport Jan Goudberg en bij Hans Eggink die als ambtenaar verantwoordelijk was voor sport deed en zo ben ik zweminstructeur geworden in Blijwater."

Blijwater

Dat heeft hij 35 jaar lang gedaan. Niet alleen in Blijwater trouwens. Nadat in augustus 2002 het dak van het zwembad wegens zware regenval was ingestort, moest hij uitkijken naar een nieuwe baan en die vond hij in het Duranbad in Diemen. Nooit is hij met de pest in zijn lijf naar zijn werk gegaan, niet in de laatste plaats omdat hij er een bijzondere manier op na hield om contact te houden met de kinderen en hun ouders.

Kennismaken

"Wanneer ouders bij me aanklopten voor informatie, ging ik eerst uitgebreid met ze kennismaken. Het opbouwen van een vertrouwensband is namelijk cruciaal. Ik zeg altijd dat ik me bevoorrecht voel dat iemand zijn kind aan mij toevertrouwt en dat vinden mensen fijn om te horen. Dat werkt prettig."

'Ik voel me altijd bevoorrecht wanneer iemand mij zijn kind toevertrouwt'

Naast zijn werk was hij actief met van alles en nog. "Nadat ik bij de mariniers weg was, heb ik bij het CIOS een opleiding tot specialisatie recreatiesport gevolgd omdat ik graag wil dat zoveel mogelijk mensen bewegen. Zo zit ik nu eenmaal in elkaar. me. Bij Blijwater bijvoorbeeld was een grasveld en daar organiseerde ik regelmatig één of andere leuke sportieve activiteit. Of in het water. Aqua joggen bijvoorbeeld. Verder verzorgde ik steeds meer trainingen buiten het werk."

Triatlon

Daar is de kwart triatlon in Weesp uit ontstaan."Je moet weten dat in die tijd triatlon nog in opkomst was. Dat was helemaal geen bekende sport, laat staan dat er veel mensen aan meededen. Samen met Piet van Schooten van zwemvereniging Triton, Pieter Langerhorst, Jan Bijvoet, Chris Borsch en Henny Steenman organiseerden we toen vanuit Blijwater de eerste Weesper triatlon. Wanneer? Dat zal in 1989 zijn geweest." 

Publiekslieveling

De afstanden waren vijftig meter zwemmen, tien kilometer fietsen en vier kilometer hardlopen. "Dat was een enorm succes. Zelfs Axel Koenders, die een paar keer de hele triatlon in Almere had gewonnen en echt een grootheid was in die sport, deed een paar keer mee."

Om vier minuten over twaalf wordt zondag 8 september het eerste en anderhalf uur later het tweede startschot gelost voor de dertigste WeesperNieuws Extra Kwart Triatlon. In 1989 werd de eerste kwart in Weesp gehouden. De bekende triatleet én grondlegger van de triatlon in Nederland Gregor Stam werd winnaar. Stefan Overmars won de kwart van Weesp drie keer (2016, '17 en '18) en is daarmee recordhouder bij de mannen. Deborah Schouten overtroeft hem echter, want zij won de afgelopen vier jaar.  
Bij het eerste startschot worden de snelste atleten weggestuurd voor hun kwart en anderhalf uur later starten de mindere goden. De Weesper atleten zijn herkenbaar aan bepaalde rugnummers. Alle informatie over de WeesperNieuws Extra kwart Triatlon plus een lijst van alle deelnemers komt in een speciale krant die woensdag 21 augustus verschijnt. In diezelfde uitgave komt ook alle informatie over het Sluis-en-bruggenfeest. 

'Mijn beste tijd op de marathon is 2.34.29. Ik was toen 34'Zelf stond Victor tot en met 2013 vrijwel elke keer aan de start waar hij uitgroeide tot publiekslieveling. Inmiddels is het met die carrière gedaan. "Ik heb drie keer een hele triatlon gedaan, maar op een gegeven moment had ik dat wel gezien eerlijk gezegd. En ik heb in totaal rond 75 marathons gelopen. Mijn beste tijd is 2.34.29 uur in Enschede. Dat is wel een hele tijd terug, want ik was toen 34."

Zeven kruisjes

Inmiddels is hij de zeven kruisjes gepasseerd, best ruim al, maar stil zitten is er voor hem niet bij. Hij komt nog elke week in de sportschool en geeft daar soms ook les, hij wandelt elke week met zijn vriendin Wil Molenaar ("Al bijna dertig jaar, maar we zijn niet getrouwd") heel veel kilometers weg en ook het zadel van zijn racefiets houdt hij elke week warm. Verder geeft hij leiding aan een groep Weespers die vanuit Bijvoet Sport aan Nordic walking doen en hij drumt al jaren in de ouwe-mannenband The Fifth Dimension. Drummen is namelijk zijn tweede passie.

'Ik heb mijn hele leven gedrumd'

"Ik heb mijn hele leven gedrumd en de  ouderen op Curaçao kennen wij allemaal van de band The Young Ones. En tijdens mijn diensttijd op Curaçao had ik een eigen band: Ferrero and his Dreamers. Omdat ik veel optrad op de kazerne, kreeg ik veel privileges. Ja, drummen is mooi man. Ik heb een stuk of 15 djembé's en geef regelmatig workshops op feestjes, op scholen en ook bij de naschoolse opvang."

Oversingel

En, niet te vergeten, hij is vrijwilliger bij verzorgingshuis Oversingel. Elke dinsdag en donderdag zorgt hij ervoor dat ouderen naar buiten kunnen. Hij glundert: "Dat is zulk dankbaar werk. Voorbeeld: er is een dame van 95 die nog verschrikkelijk helder en jong van geest is. Dan zegt ze: 'Vic, daar komt die en die Jan Lul aan'. Mooi toch? Er is ook één die af en toe een borreltje wil drinken. Dat mag niet van de verpleegkundigen, maar ik ben niet zo moeilijk. En er zijn twee tweelingzussen van 87 jaar waarmee ik Nordic walking doe. Dat gaat niet meer zo snel natuurlijk, maar dat ze het doen, is alleen al geweldig. Dan zitten we even op een bankje en vertellen ze waar ze gewoond hebben in Weesp en wie ze allemaal kennen. Of ik wel eens depressief word van die oudjes? Nee, absoluut niet."


Reizen

En verder? Is zijn agenda hiermee zo'n beetje vol of staat er nog meer op het programma? Ja dus.

'We willen nog naar het Noorderlicht, Costa Rica, Suriname en Namibië'"Wil en ik houden enorm van reizen. We zijn al in New York geweest, in Canada, Zuid-Afrika, Tanzania en Cuba en we willen nog naar het Noorderlicht, Costa Rica, Suriname en Namibië. En Nederland is ook mooi. Er zijn nog zoveel leuke plekjes waar we niet zijn geweest. Nee, ik ga niet meer terug naar Curaçao, althans niet definitief. Elk jaar ga ik daar twee of drie weken heen en dan ben ik weer blij dat ik weg kan. Want weet je, Curaçao is een eiland van 60 bij 12 kilometer en iedereen kent elkaar. Daar heb ik niks mee. Weesp is mijn stadje."