Onlangs liep er een meisje van een jaar of drie in onze boerderijwinkel. Ze stond stil bij een foto aan de muur en vroeg: "Waar is die koe?" Met een mond vol tanden keek ik naar haar vader. Hij lachte, wees naar de vriezer en joelde: "Daar ligt de koe." De lip van het meisje trilde, waarna ze het op een brullen zette. Lekker tactisch, papa.

Hypocriet of niet: tot nu toe waren mijn zoons onwetend over het stuk vlees op hun bord. Een hamburger was gewoon een hamburger, geen stuk van een koe. Zelf stelden ze ook geen vragen. Toch wist ik dat er een moment zou komen dat we ze moesten vertellen dat ze op koe85 kauwden. Of op de varkentjes die we 's avonds altijd onze etensresten voerden. Of op die lieve lammetjes, die in de len...