Toen popgroep A-Ha in de jaren 80 de bekende hit 'Take on me' scoorde, was Ellen Linthorst nog geen groot fan. Maar sinds een comebackconcert in 2016 in Amsterdam is ze verkocht. 

Bij wie niet meteen een belletje gaat rinkelen. A-ha, dat was die band waarvan de zanger zo hoog kon zingen en met die bijzondere, getekende videoclip bij hun debuutsingle 'Take on me'. Zij zongen ook de titelsong van de James Bondfilm 'The living daylights'. A-ha was wereldberoemd, vooral in de jaren 80 van de vorige eeuw. In 2010 stopte de band ermee. Er was een afscheidstournee waarin ook Amsterdam werd aangedaan. En daar was Ellen bij, min of meer bij toeval eigenlijk.

Crying in the rain

"Ik vond A-ha wel leuk, vooral die videoclip van 'Take on me', maar was nou niet echt een grote fan. Ik vind alle muziek wel leuk", vertelt Ellen, die zelf sopraansaxofoon speelt. Geen A-hanummers, ze heeft de bladmuziek niet en al helemaal niet in een bewerking voor haar instrument. 

'Het eerste concert was meer dan leuk, geweldig was het'

'Take on me' is niet Ellen's favoriet trouwens. Dat is het onbekendere 'Crying in the rain'. "Veel anderen vinden dat niet zo mooi, maar ik ben er iedere keer door geraakt. Op een familiefeestje vertelde mijn nichtje over het afscheidsconcert in Amsterdam. Zij was de groep altijd blijven volgen. En het leek me best leuk om ze eens te zien. Dus daar stonden we op vrijdagmiddag vanaf 14.00 uur te wachten bij de Heineken Music Hall. En ik vond het meer dan leuk, geweldig was het. Zanger Morten Harket haalde nog steeds de hoge noten. De sfeer was heel goed." 

Magne

Een tijdje leek het erop dat Ellen's eerste kennismaking met A-ha live meteen ook de laatste was. Het was immers het afscheidsconcert. Maar gelukkig voor haar kondigde de groep in 2016 aan toch weer samen te gaan toeren. "Ik had in de jaren daartussen via internet de groep nog wel gevolgd, vooral toetsenist Magne Furuholme. Hij richtte een eigen band op en is heel artistiek. Er zijn al verschillende tentoonstellingen geweest van zijn schilderijen. Magne - dat spreek je uit als Manne - is echt mijn favoriet in de band."


Op de foto met Magne.

Inmiddels was Ellen al zo'n groot fan geworden dat ze in 2017 concerten van de comebacktour bezocht in Oslo, thuishaven van de groep, en Neurenberg in Duitsland. "Het was zo mooi, ze speelden minder met synthesizers en maakten meer akoestische muziek met violen en cello. En nog steeds kon Morten zo hoog zingen, al kon ik wel zien dat het hem wat meer moeite kostte." Eigenlijk mogen we het niet verder vertellen, maar het is vast al verjaard: In de schuur staat nog een sandwichbord met de aankondiging van het concert in Neurenberg. Eigenhandig losgeknipt met een tangetje dat ze in een plaatselijke hobbywinkel speciaal voor dit doel had aangeschaft. Met haar nichtje, want zij gaan altijd samen al die A-haconcerten af.

Vier concerten in één maand

In 2019 ging de band weer op tournee en Ellen was er in één maand tijd vier keer bij: "Op 2 november in Leeds, 8 november in Amsterdam, 15 november in Oberhausen en 18 november in Warchau", somt ze op. Vier keer hetzelfde concert, maar toch was het niet saai. 

'Overal komen we de andere die-hardfans tegen'

"Natuurlijk, je kent alle teksten al en de nummers die ze gaan spelen, maar toch is de sfeer en het publiek overal weer anders." Wel komen ze steeds bekende gezichten tegen van andere die-hardfans die de groep achterna reizen. "Uit Nederland hebben we een vaste kern van acht fans en we proberen extra zichtbaar te zijn met oranje t-shirts die we hebben laten maken. De echte fans vormen een grote familie inmiddels. We hebben ook contact met fans uit Polen, Japan en Duitsland. Toen A-ha in Amsterdam optrad gingen we uit eten met andere fans uit tien verschillende landen."

Dansen

De Nederlandse fans werken ook samen om de beste kaarten te bemachtigen, meestal al een jaar voordat de concerten plaatsvinden. "Alle concerten zijn altijd uitverkocht. Je moet echt ruim van te voren klaarzitten achter de computer, ingelogd en al, als de kaarten in de verkoop gaan. Iedereen koopt dan zoveel kaarten als hij kan en dan gaan we ze verdelen onder de fans. We weten dat gitarist PÃ¥l Waaktaar-Savoy altijd rechts op het podium staat, zanger Morten in het midden en mijn favoriet Magne links. Dus aan die kant sta je ook het liefst. Hoewel de concerten tegenwoordig zitconcerten geworden zijn, kun je natuurlijk niet op je stoel blijven zitten. Het grootste deel van het concert sta je te dansen." 

Ontmoet

De volgende stap was de bandleden een keer ontmoeten en dit jaar is dat gelukt. "Van PÃ¥l  heb ik een handtekening gekregen en met hem en Magne sta ik op de foto." Daar doen Ellen en de andere fans wel hun best voor. Ze zoeken uit in welk hotel de bandleden logeren en gaan dan in de lobby een kopje thee drinken. "Als je mazzel hebt, komen ze langs en dan vragen we, heel beleefd en rustig natuurlijk, of we met ze op de foto mogen. Echt een unieke ervaring om ze te ontmoeten."

De handtekening van Pal.

'Are you here again, zeggen de bandleden als ze ons zien'

Inmiddels herkennen de leden van A-ha en hun achtergrondband de fans uit Nederland ook al. "Are you here again, zeggen ze dan. Of we hebben even oogcontact tijdens het concert." Thuis in Weesp liggen de verzamelde A-ha memorabilia uitgestald. Naast diverse A-ha bierglazen en de handtekening van Pal, ook een drumstokje. "De drummer gooit aan het einde van het concert altijd zijn drumstokjes in het publiek. Een andere fan uit ons clubje had hem gevangen, maar omdat ik er nog geen een had, heb ik hem gekregen."

In 2020 weer

Na vier concerten is het vast wel even mooi geweest, of gaat Ellen in 2020 wéér? "Ja, zeker! In ieder geval naar de concerten in Amsterdam en Oslo. De kaarten heb ik al. En misschien ook naar Brussel en Kopenhagen. Het leuke is dat je dan meteen ook wat van zo'n stad ziet. Ik kies dan ook graag steden uit waar je anders misschien niet zo snel heen zou gaan." Als ze Morten een keer toevallig tegenkomt, zal Ellen de kans niet laten lopen om ook met hem op de foto te gaan. Maar het doel voor 2020 is: de handtekening van Magne bemachtigen. "En in Oslo gaan we naar de film die gemaakt wordt over hoe de clip van Take on me gemaakt is. Echt iets om naar uit te kijken."