Waar Brian mee terugkomt, is voor de schrijver van het portret altijd weer een (aangename!) verrassing. Het interview en de fotoshoot vinden namelijk op verschillende momenten plaats. Vaak zien we op de foto's iets wat terug te vinden is in de tekst. Maar er gebeuren ook dingen spontaan of vanuit de creativiteit van de fotograaf. 

Een nieuw begin

Neem bijvoorbeeld deze foto van uitvaartverzorger Charles Benschop met op de achtergrond tientallen graven en bomen waar door de winter weinig leven in zit. Maar dan is daar opeens een narcis, als symbool voor een nieuw begin. 


Brian schreef hier op Facebook over: 'Toen ik afgelopen woensdag foto's van uitvaartverzorger Charles Benschop moest maken, had ik zoals bijna altijd werkelijk geen idee hoe ik hem in beeld moest brengen. Maar toen ik op de begraafplaats arriveerde, had ik binnen twee minuten drie beelden in mijn hoofd en die heb ik in vier minuten uitgevoerd. Zo gaat dat als je voor de krant drukke mensen moet fotograferen. Het is een enorme aanslag op je creatieve vermogen en dat is best wel lekker. Het forceert je om snel 'dingen' te zien. Als de kijker 'het' (hoe moet je zoiets abstracts anders noemen) ook ziet, is dat mooi meegenomen maar als fotograaf maakt dat mij niet veel uit'.

Uit de losse pols

Bij Mohammed Bouhali van snackbar Intersnacks kun je terecht voor 'Iets lekkers, een dolletje en het luchten van je hart', zo kopten wij. Zijn sociale karakter komt tot uiting in onderstaande spontane foto.  


Brian: 'Het zijn juist die onverwachte foto's die mij het meeste plezier geven. Lekker letterlijk uit de losse pols. Zoals deze van Mo, oftewel 'Snackbar Mo' zoals hij in de WeesperNieuws Extra en geheel Weesp vriendelijk wordt genoemd. De geijkte, ook wel leuke en creatieve, foto's had ik al gemaakt, toen deze jongeman ons voorbij fietste en Mo een hand uitstak. Als Wyatt Earp een fotograaf was, had hij het moeilijk gehad om op tijd in stelling te komen. Paf! En scherp ook!'.  

Verzopen kat 

Theater- en televisiemaker Maurice Wijnen werkte in januari mee aan het zaterdagportret. De eerste vraag/opmerking in het behaaglijk warme café was: Jouw hond heeft David Bowie-ogen…
Zijn antwoord was: “Ja, een maanoog noem je dat. Daardoor viel hij mijn vriend direct op in dat grote nest met puppy's. Toen we later later nog eens samen gingen kijken, kwam juist dit hondje als eerste uit zichzelf naar ons toe. Ja, toen was het bekeken natuurlijk.”


Arme Toto was erbij toen Maurice en Brian een paar dagen later in de stromende regen stonden voor de foto's. Brian: 'Regendruppels op mijn bril waardoor ik weinig kon zien, een camerascherm dat heel vaag was, op hoop van zegen foto's schieten. Kortom, drama en dan doen of er niets aan de hand is. Het stond zelfs bij het verhaal dat Maurice Wijnen hoopte dat hij niet als een verzopen kat op de foto stond. Ik denk van niet, maar: 'judge for yourself'.

Hoge hakken of blote voeten

'Heb je weleens zo'n foto van een dominee gezien?' vroeg Brian in juli aan zijn Facebook-vrienden. En ook: 'Marije Hage, je bent de coolste voorganger ooit'.


Het zaterdagportret met Marije Hage was tevens het afscheidsgesprek. Na een kleine tien jaar dominee als predikant van de Protestantse Gemeente Weesp-Driemond had ze behoefte aan een sabbatical. Op de foto zie je dat ze haar schoenen heeft uitgeschopt. Bij haar afscheidsdienst kwam dat ter sprake. Het blijkt dat kerkgangers altijd eerst naar de voeten van Marije keken als de dominee de trap naar de kansel besteeg. De ene keer droeg ze torenhoge hakken, dan weer afgetrapte gympies en soms liep ze gewoon lekker op blote voeten door de kerk: "het is maar net hoe ik me die dag voel", legde ze uit. 

Nog een keer springen graag

Later die zomer had Brian een collega voor zijn lens: Robin Voorhamm, fotograaf voor WeespFoto. Ze hadden afgesproken op de Nieuwe Agtkant. 


Brian: 'Alweer mijn 45ste fotoshoot voor WeesperNieuws Extra uitgevoerd. Deze keer Robin Voorhamm met een paar kinderen die na een beetje regie van mij drie of vier keer in het water sprongen. Om het beeld compleet te maken natuurlijk. Deze verrassingen overkomen mij bijna elke keer, vaak omdat ik zonder enige plan de fotoshoot in ga. Dan moet ik creatief zijn en de omgeving mee laten doen'. 

Jaap, hou even vast

Als je een bekende Nederlander als Jaap van Deurzen moet fotograferen, heb je wat meer tijd nodig. Zeker op marktdag. Tijdens de fotoshoot werd de verslaggever meerdere keren aangesproken, iets wat hij zelf totaal niet erg vindt. 


Ook Brian wachtte rustig af, wetende dat zijn spullen in ieder geval veilig waren: 'Kijk, het is niet zo dat ik niemand vertrouw, maar mijn tas met reservecamera en lenzen ergens laten rondslingeren en na de fotoshoot ontdekken dat alles verdwenen is, zal niet prettig zijn. Als televisieverslaggever is Jaap van Deurzen vaak op reis en dus heb ik mijn tas bij zijn voeten geplaatst en mijn videospul over zijn schouder gehangen'. 

Goeie dag zeg 

Ray Davis is een kleurrijke Weesper, reder en eigenaar van onder meer het beroemdste schip van Nederland: de Hydrograaf, ook wel bekend als Pakjesboot 12.

Een markante kop, een indrukwekkend schip... Voor deze fotoshoot hoefde Brian niet op zoek naar iets spontaans, zijn vakmanschap was genoeg voor een serie prachtige foto's: 'Goeie dag zeg, ik schrok er zelf van. Zo mooi vind ik ze. Op de 0-10 schaal van fotogeniek is dit wat mij betreft een 10'.

Jonge god van 68

Hoeveel Weespers zal Victor Ferrero (68) hebben leren zwemmen, of hardlopen, of Nordic walking, of wat dan ook? Zelfs bij benadering heeft hij geen idee. Maar dat Victor tot het 'humane erfgoed' van Weesp behoort, is wel zeker. De aanloop naar de WeesperNieuws Extra Triatlon vonden wij begin augustus 2019 een mooi moment voor een portret, want Victor stond aan de wieg ervan. Brian besloot voor sportieve foto's te gaan. 


Victor kwam bij de fotoshoot met een tweeling van 87 jaar aanzetten. In het portret vertelt hij over zijn vrijwilligerswerk bij verzorgingshuis Oversingel: "Dat is zulk dankbaar werk. Voorbeeld: er is een dame van 95 die nog verschrikkelijk helder en jong van geest is. Dan zegt ze: 'Vic, daar komt die en die Jan Lul aan'. Mooi toch? Er is ook één die af en toe een borreltje wil drinken. Dat mag niet van de verpleegkundigen, maar ik ben niet zo moeilijk. En er zijn twee tweelingzussen van 87 jaar waarmee ik Nordic walking doe. Dat gaat niet meer zo snel natuurlijk, maar dat ze het doen, is alleen al geweldig. Dan zitten we even op een bankje en vertellen ze waar ze gewoond hebben in Weesp en wie ze allemaal kennen. Of ik wel eens depressief word van die oudjes? Nee, absoluut niet."