We hebben afgesproken op haar verzorgboot Dubbele Bodem, die aan de steiger langs de Hoogstraat ligt. Op de vraag waaraan Femkes boot te herkennen is, appte ze eerder deze week terug: 'Het is een opneukertje'. Eh, oké. "Zo worden opduwers in de volksmond ook wel genoemd. Het tegenovergestelde van een sleepboot, zeg maar." 

Zoeken blijkt niet nodig. Bij uitzondering vinden de fotoshoot en het interview op hetzelfde tijdstip plaats. Brian Elings ligt op zijn buik op de steiger, met zijn camera in de aanslag. Voor hem, op meer dan 1,5 meter afstand, zit Femke (40) in een kleurige jumpsuit in kleermakerszit. Ze blijken elkaar te kennen, ze waren ooit buren: "Ik was als meisje altijd enorm onder de indruk van Brians mooie Schotse accent." Je zou kunnen denken dat fotografen zelf de lastigste modellen zijn, maar daarvan is volgens Brian in dit geval geen sprake: "Ik hoef bijna geen aanwijzingen te geven, Femke voelt intuïtief aan wat ik wil." 

Geen paniek

Femke heeft de afgelopen twee maanden nauwelijks gefotografeerd, vertelt ze als de recorder loopt. "Vrijwel alle opdrachten die ik nog had staan, werden uitgesteld of ingetrokken. Nu we uit de lockdown komen, beginnen ook de aanvragen weer binnen te komen." Onder de naam Femmie Photography kan ze worden ingehuurd door families, ondernemers, bedrijven en organisaties die zichzelf of hun producten willen laten vastleggen. Commerciële opdrachten, want er moet brood op de plank komen. Daarvan was de afgelopen maanden nauwelijks sprake. Ze heeft aanspraak moeten maken op de TOGS-regeling voor gemiste inkomsten door het coronavirus. "Want de vaste lasten gingen gewoon door. Nee, echt ongerust ben ik niet geweest. Dat heb ik als zzp'er wel afgeleerd. Toen ik net begon, kon ik na een stille maand heel erg in paniek raken. Dan ging ik in een slapeloze nacht kijken of IKEA nog een vacature had. Ik ben nergens te beroerd voor. Ik hecht ook niet aan spullen trouwens. Het is heerlijk dat we nu op deze boot kunnen zitten, maar ik heb geen luxe nodig om gelukkig te zijn." 

Femke vertrok naar Canada en werd basgitarist van The Hoa Hoa's

Orgasmes en koelkasten

De foto-opdrachten stellen de Weespse in staat om ook bezig te kunnen zijn met vrij werk. "Heel conceptueel, daar ga ik dan een tijdje helemaal in op. Ik heb projecten gedaan rond orgasmes en de inhoud van koelkasten bijvoorbeeld. Daar verdien ik vrijwel niks mee, maar ik moet het doen. Ik ben als kunstenaar geboren en verdien mijn geld met fotografie. Dat bijt elkaar niet, alles wat ik doe is met elkaar verweven." Ze werd aangenomen op de Gerrit Rietveld Academie voor beeldende kunst en vormgeving, maar de studie was niet wat ze ervan verwachtte: "Ik was al van jongs af aan met kunst, fotografie en muziek bezig. Ik had niet het idee dat ik op de kunstacademie nieuwe dingen leerde of nieuwe inzichten kreeg." Ze vertrok naar Canada. "Omdat ik mijn studie zat was, maar ook omdat ik verliefd was geworden op een Canadees. Lee schreef gedichten, ik leerde hem gitaarspelen en we begonnen een band. Voor ik het wist was ik gitarist in drie verschillende bands, waaronder The Hoa Hoa's (spreek uit Wa Wa's). We woonden als band samen in een groot huis in Toronto, dat we The mansion noemden. Zeven jaar lang reisden we het hele land door voor optredens en we hebben meerdere albums opgenomen. Een te gekke tijd." 

Even flink janken

In 2011 keerde Femke terug naar Weesp. Ze wijst naar een zolderkamertje op de Hoogstraat. "Ik had een bed en kon douchen, maar daar is ook alles mee gezegd." Vanwaar die abrupte terugkeer? "Helemaal abrupt was het niet. In feite was het zelfs minder impulsief dan mijn vertrek naar Toronto. Ik durf mijn hart te volgen, hoewel mijn brein me heus weleens aan het twijfelen brengt. Mijn relatie met Lee was al een tijdje voorbij en ik had de behoefte om mezelf weer opnieuw uit te vinden. Ik ben ook in Canada altijd blijven fotograferen en heb daar ook geëxposeerd, maar ik kreeg steeds sterker het gevoel dat dat de kant was waar ik op moest. Met mijn vertrek vielen ook The Hoa Hoa's uit elkaar. Dat is me nooit kwalijk genomen, maar het besef dat mijn beslissing ook hun levens zou veranderen is wel iets waar ik langer mee geworsteld heb. Maar toen ik eenmaal had besloten terug te keren, ging het heel snel. We hebben nog een laatste afscheidstour gedaan, met drie slotconcerten in Toronto. Na het laatste concert in de taxi naar huis heb ik wel even flink moeten janken. Maar toen was het ook klaar. Twee weken later zat ik weer in de schoolbanken, aan de fotoacademie in Amsterdam." 

Waarom zou ik als kunstenaar niet een zakelijke professional kunnen zijn?

In balans

Fotograferen kon ze al, het ging Femke vooral om het verbeteren van haar techniek en het leggen van een basis voor een loopbaan in het vak. "Dat werd niet altijd goed begrepen. Ze vonden me daar te veel een kunstenaar, niet het type om in opdracht te fotograferen. Dat vond ik behoorlijk denigrerend. Waarom zou ik als kunstenaar niet ook op zakelijk gebied een professional kunnen zijn?" Op de vraag of haar docenten misschien gewoon bang waren dat zakelijke opdrachten Femke geen voldoening zouden geven, is ze even stil. "Hmmm. Ik weet niet... Dat ik talent heb, werd wel erkend. Maar verder wisten ze gewoon niet zo goed wat ze met me aan moesten." Ze legt uit: "Als jij mij inhuurt, maak ik iets voor jou. Dan draait het om jou en wat jouw wensen zijn. Dat voelt voor mij niet als concessies doen. Ik krijg er veel voor terug. Ik ontmoet leuke mensen, maak leuke dingen mee, kom op bijzondere plekken en ik ben financieel zelfstandig. En daarnaast houd ik tijd over om die gekke ideeën in mijn hoofd uit te voeren. Voor mijn gevoel is mijn leven volledig in balans." 

Ze laat een collage zien van de Middenstraat. Er ging een gezin verhuizen, maar vanwege de coronamaatregelen was er geen afscheidsborrel mogelijk. En dat terwijl de vertrekkers altijd zo'n goed en warm contact met de buren hadden gehad. "Toen werd ik ingeschakeld. Ik heb alle bevriende gezinnen - heel coronaproof - in hun eigen deuropening gefotografeerd. Het eindresultaat vind ik ontzettend interessant. We maken allemaal volop foto's van ons eigen leven: de kinderen, de kat, de opgeknapte tuin. Maar je leven houdt niet op bij de voordeur. De buurt waarin je woont en de mensen met wie je die buurt vormt, zijn ook belangrijk in je leven."

Heerlijke achterbuurt

Hoe zit het met haar eigen buurt? Femke woont in de Frans Halsstraat, waar haar partner Stefan Stasse ook veel is. Ze begint te schateren: "Er lag laatst een brief op de mat. Een productiebedrijf zocht een filmlocatie voor een nieuwe film met Tjitske Reidinga, je weet wel van Gooische Vrouwen. In die nieuwe film speelt ze een welgestelde vrouw die na haar scheiding 'driehoog achter' in een achterbuurt terechtkomt. Je raadt het al: of ze ons appartement daarvoor mochten gebruiken? Haha, nou ja! Oké, wij wonen misschien niet in de sjiekste buurt van Weesp, maar we wonen er wel heerlijk. Onze buren komen uit alle windstreken en zijn ontzettend vriendelijk en gastvrij. Zeker nu iedereen wat dichter bij huis blijft, spreken en zien we elkaar vaker en hebben we elkaar beter leren kennen. Wij zitten daar prima." Ze is trouwens niet ingegaan op het verzoek van de productiemaatschappij: "Nee joh, die gooien je hele huis overhoop en dat voor een lousy vergoeding." 

"Ik was bang dat 'Femmy Socks' te veel zou klinken als 'Femmy Sucks'"

Nina Socks

Femke is veel thuis geweest de laatste tijd: "In het begin was dat wel even wennen, maar op een gegeven moment merkte ik dat ik het fijn vond. Ik ben altijd met 1001 dingen tegelijk bezig. Nu ontstond er opeens ruimte en tijd om weer eens iets anders op te pakken." Ze heeft de quarantainetijd gebruikt voor het opzetten van een eigen sokkenlijn, genaamd @nina.s.o.c.k.s. "Ik wilde het eerst onder mijn eigen naam doen, maar ik was bang dat 'Femmy Socks' te veel zou klinken als 'Femmy Sucks'. Als iemand nu toch vind dat mijn sokkenlijn 'sucks', dan krijgt Nina tenminste de schuld." Haar neefje noemt haar Nina: "Geen idee waarom. Op een gegeven moment hebben we het maar zo gelaten. Als hij me met die naam roept, reageer ik gewoon en ook mijn zus verwijst naar me als 'tante Nina'. Het had erger kunnen zijn, Nina is een leuke naam." 


Femke is een sokkenlijn gestart. Foto: Sammy Stasse

Femke verft de sokken zelf. "Ik heb altijd van tie-dye gehouden, ook voor de band maakte ik met deze techniek zelf onze shirts." Bij tie-dye wordt de stof of in dit geval de sok geknoopt of opgebonden, waarna ze een nacht in een verfbad gaan. Als je daarna de knopen eruit haalt, is er een uniek patroon ontstaan. De sokken gaan de hele wereld over. "Sokken staan voor huiselijkheid en dat past bij deze tijd. En ze kunnen op de post. Zo kun je mensen die je vanwege corona of de afstand niet kunt bezoeken of feliciteren toch laten weten dat je aan ze denkt. Ik heb er mooie handgeletterde labels bij gemaakt, die eventueel gepersonaliseerd kunnen worden." De kindersokken zijn verkrijgbaar bij kinderkledingwinkel Hatseflats in de Slijkstraat, voor volwassen maten is het verkooppunt Karin Wesselman Mode aan de Nieuwstad. Of klik hier om rechtstreeks bij de maakster te bestellen. 

'Mijn pet waaide af. In mijn tipsy reflex schoot ik 'm achterna, zo de Vecht in'

Café kan wachten

Om vanaf het achterdek weer op de steiger te komen, moet je op Femkes boot een smal randje over. Gewiebel. Ze blikt terug op een avond waarop ze met een drankje op naast de boot belandde. "Mijn pet waaide af. In mijn tipsy reflex schoot ik 'm achterna, toen lag ik dus in de Vecht." Ze houdt van gezelligheid, vertelt ze. Feestjes, dansen, lange avonden met vrienden. Over een paar dagen gaan de cafés en de terrassen weer open. Rent Femke maandag, tweede pinksterdag, om 12.00 uur naar het terras? "Nee, dat denk ik niet. Het voelt nog niet helemaal goed voor me. Ik ga vaak en graag naar mijn ouders, en ben zuinig op ze. Uitgaan kan nog wel even wachten. Ik verveel me niet, in mijn hoofd is het nooit saai." 


Femke gaat graag het water op. Foto: Brian Elings