Drie jaar na de opening van de Heksenketel en na evenzovele jaren buffelen gunde ze zich dan eindelijk die droomvakantie. Ze hard er keihard voor gespaard, en daar lag ze dan: op het hagelwitte zandstrand van Curaçao. Toen belde haar barman Barry: "Nederland gaat in lockdown. Alle horeca moet over een half uur dicht, wij dus ook."

"Ik kon wel janken", blikt ze terug. "En dat heb ik ook gedaan." Zag Corina het dan helemaal niet aankomen? "Het is misschien naïef, maar voor mij is het coronavirus heel lang een ver-van-mijn-bed-show geweest. Iets wat speelde aan de andere kant van de wereld. Ja, natuurlijk weet ik ook wel dat er geen muur om ons land staat. Maar toen wij in het vliegtuig stapten, dachten we echt nog dat het wel los zou lopen. Daar lig je dan in dat peperdure paradijs. De vragen tollen door je hoofd: Hoelang gaat dit duren? Betekent dit het einde van mijn café? En hoe moet het met mijn personeel?"

Grip kwijt

Toen premier Rutte op zondag 15 maart de lockdown afkondigde, draaide dat vooral om wat er allemaal dicht moest. Steunmaatregelen en alternatieven moesten nog uitgewerkt en op gang gebracht worden. Een onzekere tijd voor iedereen, maar als je ook nog eens 8000 kilometer verderop zit, voelt het al helemaal alsof je nergens grip op hebt. 

"Natuurlijk volgden we het nieuws op de voet. Het gekke is dat het bij ons veel heftiger binnenkwam dan het in feite was, omdat we er zelf geen deel van uitmaakten. We hoorden over lege winkelschappen in Nederland en dat er geen rol wc-papier of pak macaroni meer te krijgen was. Het kwam op ons over alsof er in Nederland plunderingen plaatsvonden à la New Orleans na orkaan Katrina. En ik snap heus dat het ook frustrerend is als je misgrijpt, maar wij hadden wel echt een heel vertekend beeld." 

'Ik kan het hoofd nog boven water houden, maar veel hangt ook af van deze zomer'

Corina's echtgenoot Patrick Pieterse (in Weesp beter bekend als Patrick de Schilder) was niet mee naar de Antillen, dus die had er nog een zorg bij: wat als Curaçao ook op slot ging, kwam Corina dan wel thuis? En inderdaad, twee weken later ging ook het eiland in lockdown, maar gelukkig vertrok Corina's vlucht nog wel. "Nou ja, gelukkig? Ik vond het ontzettend confronterend om weer thuis te zijn en naar de Heksenketel te gaan. Alles was zo donker en stil. Heel Weesp leek sowieso wel een spookstad." Voor haar vaste barman kon ze een compensatie in de loonkosten aanvragen en de huurbaas kwam Corina tegemoet door haar de helft van de huurprijs kwijt te schelden. "Een vaste gast met veel zakelijke kennis - een vriendin eigenlijk, die helaas is overleden - heeft me veel tips gegeven op het gebied van belastingen. Dat betaalt zich nu terug. Al met al kan ik het hoofd nu boven water houden, maar veel hangt ook af van hoe het deze zomer verder gaat."


Ze vertelt dat ze de heropening van de horeca grotendeels heeft afgewacht in Putten, waar Patrick (al eerder) voor haar een stacaravan op een camping had gekocht. 

"In Weesp voelde ik me alleen maar rusteloos. Ik wilde iets doen, de boel ten goede keren - maar dat lag buiten mijn macht. Op de camping lukte het me beter om te ontspannen. En nog steeds. Als de situatie het toelaat, ga ik eens per week. Daar kom ik echt tot rust." Corina blikt terug op haar eerste nacht alleen in de caravan: "Ik heb mijn hele leven drukte om me heen gehad. Ik kom uit een groot gezin, kreeg zelf al jong een eigen gezin, ging scheiden om vervolgens met een andere man weer in een vol huis te belanden en dan werkte ik ook nog eens in de horeca. Ik ben er geen type voor om alleen te zijn, tenminste, dat dacht ik altijd." 

Toevluchtsoord

Tot die avond in de caravan. "Overdag was er een vriendin, maar die wilde 's avonds naar een feestje waar ik geen zin in had. En later kwam een van mijn dochters met de kleinkinderen, maar ook zij bleven niet slapen. Terwijl ze er nog waren, kreeg ik een heel wee gevoel in mijn buik: straks ben ik hier dus helemaal alleen. Maar ik vond toch ook dat ik dat een kans moest geven. Toen iedereen weg was, heb ik eerst tien minuten voor me uit zitten staren op de bank. Wat voelde ik nu het echt zover was? Het antwoord was verrassend: er viel opeens zo veel van me af. Ik heb een glas rosé en een boek gepakt en genoten van de stilte en het niets hoeven. Eerst was het gewoon leuk, zo'n eigen stekje elders in het land. Maar nu is het echt mijn toevluchtsoord." 

De terrassen mogen langer openblijven, maar de Heksenketel gaat juist eerder dicht 

Sinds begin juni is de Heksenketel weer open. Corina was er klaar voor: een nieuwe tafelindeling zowel binnen als buiten, nieuwe reuzeparasols op het terras, overal bordjes met de regels en aangepaste openingstijden. Ze doelt nu vast op de regeling dat de Weesper horeca de terrassen een uurtje langer open mag houden? "Nee, ik ga juist eerder dicht. Mijn allergrootste drijfveer is dat ik het mensen naar de zin wil maken. Gastvrijheid, daar draait het om in de horeca. Op dit moment ben ik met die 1,5 meterregel soms meer een handhaver dan een gastvrouw. Verschrikkelijk. Hoe later op de avond, hoe meer er gedronken is, en dus ook hoe lastiger het is om alles in goede banen te leiden." 

De coronamaatregelen leveren soms ook grappige situaties op, zegt ze. Corina wijst naar het terras op de sluis: "Een wat oudere dame met '1,5 meterstress' zat pontificaal in het midden. Nou, eigenlijk had ze '3 meterstress', ze had er een dagtaak aan om iedereen op afstand te houden. Waarom kies je dan ook zo'n ongelukkig plekje uit?, vroeg ik haar. Ik heb haar op een vriendelijke manier naar een rustig hoekje gedirigeerd. Daar heeft ze nog een hele tijd heerlijk gezeten."

Niet oom agent

"Bij mij is plek voor iedereen, ik heb verschillende zitjes. Voor stellen, gezinnen en zelfs vriendengroepen. Ja, óók in coronatijd. Van een bepaalde vriendengroep weet ik dat ze de hele lockdown bij elkaar in de tuin gezeten hebben. Als ze komen, zet ik ze aan de zijkant. Daar staan drie tafels een stukje uit elkaar. Ze houden niet altijd 1,5 meter afstand nee, maar ik ben ook niet oom agent. En het is ook eigenbelang: als ik ze volgens de strikte regels op het terras op de sluis plaats, heb ik geen plek meer voor andere gasten."  


Een andere reden om de sluitingstijd terug te schroeven naar 22.00 uur is omdat Corina begon te merken dat ze over haar grenzen was gegaan. "Ik wil ontzettend graag gastvrij zijn. Echt ontzettend graag. Maar daarin sla ik soms door. Zo stond ik op een gegeven moment elk weekend gratis haring uit te delen. En op dinsdag gratis taart bij de koffie. En ik bleef steeds langer open, omdat mijn klanten nog niet naar huis wilden. Ik gaf steeds een beetje meer, en nog meer, en dat begon zich te wreken." 

Knopen doorhakken

"Al voor corona dacht ik steeds vaker: Corina, je zult dingen moeten veranderen als je wit dat deze prachtige zaak - jouw droom - over een paar jaar nog bestaat. Dat raakte in een stroomversnelling door corona. Deze rottijd heeft me tenminste wel knopen laten doorhakken: ik hoef niet elke week gratis hapjes op tafel te zetten, dat kan ook zo nu en dan als verrassing. En ik hoef niet tot middernacht open te zijn als ik dat niet wil. Het is ook echt waar: na 22.00 uur worden de mensen er niet leuker op."

'Weesp is echt net een dorp hoor. De mensen kletsen hier enorm'

Van de trap gestuiterd

Er vaart een boot langs, de schipper zwaait naar Corina en vraagt luidkeels hoe het met haar gebroken been gaat. Corina moet lachen. Ze is afgelopen weekend tijdens een nachtelijk toiletbezoek van de trap gestuiterd. Ze heeft een dikke enkel - geen fractuur dus - en enigszins last van hoofdpijn, die ze onderdrukt door elke vier uur paracetamol en ibuprofen in te nemen. "Weesp is ook echt een dorp hoor. De mensen kletsen hier enorm. Deze man toont interesse, dat is lief, dus ik bedoel het niet rot. Maar echt: als er iets gebeurt, gaat dat al snel een eigen leven leiden." Ze schatert: 'Heb je het al gehoord, Corina is van de trap gelazerd. Nek gebroken.' En dat die ander dan zegt: 'O, ze zal wel weer te veel gezopen hebben.'  

Vrienden verliezen

Even anoniem zijn en zich verliezen in overpeinzingen kan ze wel tijdens een wandeling. "Muziekje op en lopen maar, ik vind het heerlijk. Het leven gaat zo snel. Als ik wandel gun ik mezelf de tijd om daarover na te denken. Om te denken aan de mensen die we moeten missen. Het afgelopen jaar heb ik twee sterfgevallen meegemaakt die me veel verdriet hebben gedaan. Ik wil me ze blijven herinneren en me dankbaar voelen. Zowel Desiree als Maarten kende ik van de Heksenketel. We kwamen niet bij elkaar over de vloer, maar we waren wel degelijk vrienden." 

Op de opmerking dat ze zes en soms zelfs zeven dagen per week aan het werk is en de Heksenketel dus ook eigenlijk de enige plek is om bij Corina over de vloer te komen, knikt ze na enig nadenken instemmend. "Daar heb je wel gelijk in. Eigenlijk is dit meer mijn thuis dan het huis waarin ik woon. Deze plek... deze bijzondere, heerlijke en prachtige plek, hier hoor ik te zijn en dat gevoel wil ik delen. Ik serveer met liefde een kop koffie of een koud biertje of wijntje, maar wat ik mensen eigenlijk serveer is een mooi moment."