Weet je wat ik irritant vind? Mensen die fluiten. Dat snerpende, zogenaamd ‘vrolijke’ gejengel dat sommige mensen te pas en te onpas met hun lippen weten te produceren laat m’n nekharen overeind staan. En nu ik toch aan het klagen ben: Ik irriteer me ook mateloos vaders die ‘papadag’ zeggen. Hoezo?! Noem het dan ‘het is ook mijn kind’ dag. 

Maar de aanvoerder van mijn irritatielijstje is toch wel het in je hoofd hebben van een (irritant) liedje waarvan je de tekst niet kent. En dat tergende proces maak ik op dit moment mee. Oh sjanselizee, tudutududu, OH SJANSELIZEE… Ik krijg het niet uit m’n kop. Het komt natuurlijk door de Tour de France. Hoe dichterbij de wielrenners bij Parijs kwamen, hoe hardnekkiger het deuntje in m’n hoofd ...