Zo, met die gigantische temperatuurschommeling hebben de weergoden februari wel even goed op de kaart gezet, ja. Stond ik vorig weekend nog breeduit bij een rokende vuurkorf te vernikkelen op de stoep van Toeters, liep ik op de zondag daarop alweer een dartele vlinder na te huppelen over een zonovergoten Weesper straat. 

Stikkend van de hitte omdat ik, godbetert, in het voorbijgaan naar buiten de eerste de beste jas van de kapstok had gegrist. Waar, gezien het jaargetijde, alleen een dik donsding in een alarmkleur voor het grijpen hing. Waardoor ik er als een oververhit Michelinmannetje bijliep die de code rood van afgelopen week uit liep te zweten. En strak doorzetten, hè. Rits dicht, capuchon op.