Omdat die zigzaggende coronatango van BV Nederland mij door dansende horizonstippen een schele hoofdpijn bezorgde, probeerde ik er met een dagdroom even aan te ontsnappen. Daar plofte ik al neer op het zonnige terras van Toeters en liet ik het donzig dikke schuim van hun koffie verkeerd zalig loom door mijn glas heen walsen. Die romige zachtheid. Dat fijne belletje...

Maar voor ik met mijn lippen deze godendrank kon beroeren, voer de Dubbele Bodem, je weet wel, dat optisch klassieke opduwertje dat aan de Hoogstraatse steiger logeert, in volle vaart onder de Sluisbrug door naar de Kom. Een flard van Op een onbewoond ei-hei-eiland zingende kinderstemmetjes achter zich aan slepend. Een wat wonderlijke combinatie voor dit stevige sc...