Het was bijna alsof het in slow motion gebeurde. Hij stak zijn arm naar me uit, z’n hand gestrekt en zijn blik op me gericht. Vrijwel automatisch hief ik ook mijn arm. Ik pakte zijn hand ­(en dacht nog: niet te hard knijpen, maar doe het wel krachtig), keek hem recht in de ogen en zei ‘Nora Schenk’. Een beetje trots op mezelf, omdat ik duidelijk de handen-schud-etiquette nog niet was verleerd, ...