Corrie (78) en Sude (16) doen wekelijks vrijwilligerswerk bij verpleeghuis Vivium De Hogeweyk.
Corrie (78) en Sude (16) doen wekelijks vrijwilligerswerk bij verpleeghuis Vivium De Hogeweyk. Foto: Brian Elings

‘Het voelt alsof ik familie ben van de mensen die hier wonen’

Maatschappelijk

Dat vrijwilligerswerk voor elke leeftijd is, bewijzen Sude Lara Bildirici (16) en Corrie Moolhuizen (78). In verpleeghuis Vivium De Hogeweyk helpen ze wekelijks tijdens het borreluurtje, de filmavond en andere activiteiten. “De bewoners genieten ervan en wij ook! Het brengt blijdschap en geluk om andere mensen te helpen en we gaan altijd met een goed gevoel naar huis.”

“Elke dinsdagavond help ik bij de filmavond. Dan halen we de bewoners op en geven we ze een lekker plekje in het theater, met een kopje koffie en koekje erbij natuurlijk. Dan kijken we een film, een opera, of een tv-show van vroeger.” Met een stralende lach vertelt Sude over haar vrijwilligerswerk. Ze is zestien, zit in het eindexamenjaar van het tweetalig VWO, heeft een bijbaan bij de Dekamarkt en een druk sociaal leven. Toch maakt ze elke week tijd vrij om vrijwilligerswerk te doen bij De Hogeweyk.

“Ik was heel verlegen en een beetje nerveus. Mijn moeder werkt bij De Hogeweyk en zei dat vrijwilligerswerk goed voor me zou zijn. Hier kom je weer hele andere mensen tegen dan op school en je leert op een andere manier met mensen om te gaan. Dus toen heb ik me aangemeld. Ik vond het meteen leuk, want ik werk met hele leuke collega’s die hun waardering uitspreken, dat is fijn. Het geeft me ook voldoening om plezier te maken met de bewoners en op die manier iets bij te dragen aan hun geluk.” Glimlachend voegt ze toe: “Dit vrijwilligerswerk heeft mijzelf ook echt geholpen om mijn sociale vaardigheden uit te breiden en mijn grenzen te verzetten.”

‘Soms doen we een polonaise’

“Veertien jaar geleden is mijn man overleden,” vertelt de achtenzeventigjarige Corrie. “Toen was ik ineens alleen. Ik dacht: dan kan ik maar beter leuke dingen gaan doen, want ik ben altijd erg van het gezellig maken.” Ze glimlacht. “Mijn schoonzus zei: ‘Ga vrijwilligerswerk doen bij De Hogeweyk’. In eerste instantie leek me dat niks. Ik had nog nooit met dementie te maken gehad en wist niet of ik daar wel mee om kon gaan. Maar ik ben toch eens gaan kijken en werd meteen enthousiast.”

Elke woensdagavond helpt Corrie bij het borreluurtje op De Hogeweyk. “Dan halen we de mensen op, draaien oude muziek en gaan we borrelen en dansen. Soms doen we zelfs een polonaise. Echt een feestje hoor!” Ze lacht vrolijk. “Op donderdag ben ik hier ook, eerst bij het smartlappenuur. Dan zingen we met elkaar, gezellig met een kopje koffie en een koekje. En ’s middags is het brei-uurtje, maar sommige bewoners gaan dan schilderen of kleuren.” Corries ogen beginnen te twinkelen. 

“Dat is zo gezellig. En het leuke is dat tijdens zo’n activiteit de gesprekken op gang komen. Vooral over vroeger. Vorige week vertelde een bewoner nog over het maandverband dat vroeger altijd aan de lijn hing. En daarna ging het ineens over petroleumstelletjes. Ondanks hun dementie weten de mensen over vroeger nog heel veel. Ik geniet van dat soort gesprekken.”

Goed gevoel

“Dit vrijwilligerswerk geeft zoveel afleiding en plezier. Ik heb ineens weer collega’s en ik leer heel veel van de jongeren die hier ook werken,” vertelt Corrie. “Natuurlijk is het ook wel eens verdrietig, bijvoorbeeld als je ziet dat een bewoner achteruitgaat, of wanneer iemand overlijdt. Soms is het ook goed dat het kaarsje uitgaat, maar het blijft verdrietig.” Ze is even stil. “Gelukkig overheerst vooral het plezier en ga ik altijd met een goed gevoel naar huis. Dan denk ik: wat was het weer gezellig en wat heb ik veel geleerd.” 

Vrijwilligerswerk helpt bij het verzachten van je hart en het vergroten van je geduld

Daar is Sude het mee eens. “Het is heel erg leuk en leerzaam om met ouderen om te gaan. Soms zeggen ze onbedoeld hele grappige dingen.” Ze lacht. “En ik vind het een fijn gevoel om ze te helpen en het gezellig voor ze te maken. Het voelt soms alsof ik familie ben van de mensen die hier wonen.” Corrie kijkt bewonderend naar Sude. 

“Wat zeg je dat mooi! Want zo is het echt, het voelt als familie. En ik zou iedereen aanbevelen dat eens te komen ervaren, want bij De Hogeweyk zoeken ze altijd mensen. Zelfs als je denkt dat omgaan met oude mensen niks voor je is, want dat dacht ik eerst ook. Maar het geeft me heel veel voldoening en blijheid. En het is ontzettend gezellig met de collega’s en bewoners.”

Sude knikt. “Ik hoor mensen soms zeggen dat ze niet het geduld hebben om met ouderen om te gaan. Maar vrijwilligerswerk helpt juist bij het verzachten van je hart en het vergroten van je geduld. Zo voel ik het. Het brengt blijdschap en geluk om andere mensen te helpen. En ik denk dat het heel veel mensen goed zou doen om meer goed te doen.”

Op 7 december is het de Dag van de Vrijwilliger. Stadsgebied Weesp wil met de campagne ‘Weesp Bedankt’ al haar vrijwilligers bedanken en uitgebreid stil staan bij het mooie, inspirerende en belangrijke werk dat ze doen. Als onderdeel van de campagne vertellen drie vrijwilligers in het WeesperNieuws hun bijzondere verhaal. Vandaag zijn dat Corrie en Sude. Daarnaast mag iedereen die zich in Weesp en Driemond inzet als vrijwilliger, zolang de voorraad strekt, een lokaal cadeau uitkiezen op www.weesp-bedankt.nl.

Afbeelding

Mis niks, lees alles!

Wil je ons steunen en al onze artikelen lezen?
Kies hier je abonnement.

Uit de krant