Afbeelding
Column

Wildhangen

Mensen

Nog nèt niet depri van de aanhoudende wegomleggingen, ontdekte ik laatst tijdens een omrijrondje naar de GAD toch een (voor mij) spiksplinternieuw lichtpuntje in de Bloemendalerpolder aan de rand van Weespersluis. Want daar zag ik op een heldere winterdag in het voorbijgaan twee ouderwets ogende brugbogen verblindend wit blinken in de zon. Daar moest en zou ik meer van weten. 

Dus nam ik bij thuiskomst nog even de kuierlatten voor een nadere inspectie met een frisse neus. Ze bleken de poorten van een knappe schijnvertoning midden op de Papelaan te zijn. Waar een door hekken omheinde, geheel van zijn functie beroofde niet-beweegbare schijnophaalbrug pontificaal als een lichtelijk omhooggevallen fietsbrug-met-identiteitscrisis oh zo eenzaam maar schitterend mooi stond te wezen. 

En niet dat ik oude lijken uit de kast wil halen, maar aan dit stokoude dijkweggetje ligt (een stukje terug) nog steeds het voormalige galgenveld van Weesp. In duistere tijden bungelden daar ter afschrikking én als bewijs van goede rechtspraak de misdadigers ‘om van de vogelen gegeten en van de wind verteert te worden’. Al kun je er ook (heel luguber) iets van wildhangen avant la lettre in zien. Een niet erg feestelijke gedachte, nee. Dat klopt. Maar het brengt mij wel, om even een bruggetje te slaan, weer terug bij mijn pareltje in de polder. 

Want wildhangen, daar wilde ik het nou nèt over hebben in deze donkere dagen voor de kerst. En dan doel ik niet op het preparen van dood dier voor je kerstdiner maar op het bij nacht en ontij ophangen van feestverlichting op eenzame plekken in nood (lees: dit bruggetje) om ze lichtzinnig en frivool de wintermaanden door te slepen. Dus hup, trek die lichtsnoeren en kerststerren tevoorschijn, rol je kabels en haspels uit en licht van dit juweeltje vooral de poorten uit. 

Want in plaats van ongure waarschuwingen- zoals aan die galgen- tref je hier bejubelende woorden aan: “Deez stad draagt roem op smaak’lijk bier/ En eene scheikunst, die de krachten/ Behendig uit het koren haalt/ Een morgendrank, daar veel’ naar trachten”. 

`Fijne feestdagen’, zou ik zeggen, en: ‘Proost!’ Maar niet in de vroege ochtend, hoor.

Copywriter Stephanie Prinssen is altijd in voor het schrijven van een creatieve tekst én werkt in de communicatie bij een non-profitorganisatie. Volgende week op deze plek: huisarts Hans Burggraaff.

Afbeelding

Mis niks, lees alles!

Wil je ons steunen en al onze artikelen lezen?
Kies hier je abonnement.

Uit de krant