Waar ben je nu weer terechtgekomen?
Oké, je woont nu in Weesp. Is dat iets goeds? En wat doet het met je, dat je je nu volwaardig Weesper mag noemen…? Laten we ons eens wagen aan een karakteristiek van onze mooie stad en zijn eigenzinnige inwoners.
Weesp zou een oester zijn. Een parel verborgen in een weinig fraaie buitenkant. Die buitenkant zijn de industrieterreinen en flatwijken, die parel is natuurlijk het levendige historische stadscentrum. Grachten, straatjes, monumenten, sluis, bruggen en natuurlijk de Vecht, die prachtige rivier. Maar er glinstert meer in Weesp. De betrokkenheid die de inwoners bij hun stad hebben en tonen. Door dingen te organiseren, vrijwilligerswerk op te pakken, elkaar te helpen en - last but not least - het trotse gevoel uitdragen van een Weesper te zijn.
Voordat je je afvraagt in welke sekte je nu terecht bent gekomen, wees gerust. Weesp is een gewoon stadje, met gewone mensen, die boodschapjes doen op de markt, Netflix kijken, het WeesperNieuws lezen en vriendelijk goeiemorgen zeggen als je ze op straat groet. En toch is er iets speciaals aan Weespers. Wat is dat?
De Weesper is om te beginnen nooit te beroerd om te mopperen op z'n stadje. Alsof er niets aan deugt. Wat niet waar is, want als een buitenstaander ook maar met één vinger naar Weesp wijst, staat diezelfde mopperende Weesper op om zijn stadje te verdedigen. En hoe. Verwar het gezeik van de Weesper dus nooit met een gebrek aan trots of liefde voor zijn stad. Alleen Weespers mogen mopperen over Weesp. Welkom bij de club.
Mogelijk ligt een verklaring in dit wonderlijke gedrag in het feit dat Weesp in alles klein is, maar toch een stad. We vermijden hier bewust het woord 'dorp'. Een Weesper spreekt het woord 'dorp' nooit uit, behalve als hij er Hilversum mee wil aanduiden. "Hilversum is een dorp, wij zijn een stad." Deze typische Weesper zin zegt veel. Het is afzetten tegen de grote boze buurman, je eigen waarde bewijzen en - daar komt-ie weer - het tonen van je trots.
"We zijn dan wel kleiner, maar we zijn wel beter."
- "O ja, waarom dan?"
"Wij hebben stadsrechten."
In de nacht van 22 op 23 september 1787 dachten de Pruisen Weesp wel even in te nemen. Maar de Weespers hielden drie dagen lang stand. Het Rijksmuseum bezit een fraaie prent waarop te zien is hoe de Weesper verdediging onder leiding van kolonel Van de Pol tevreden toeziet hoe het detachement Pruisen dat de stad wilde innemen op de vlucht slaat. Zo doen wij Weespers dat. Met knokken? Nee, met slimheid. We braken een dijkje door en toen liepen de zware Pruisische kanonnen vast in de drassige weilanden.
Of het slim is binnenkort ambtelijk en bestuurlijk op te gaan in Amsterdam, zal de tijd leren. Het is wel iets dat past bij de aard van de Weespers: eigengereid, progressief, gedurfd. Weesp zal blijven veranderen, want Weesp blijft Weesp. Klinkt Cruijffiaans, dus het klopt. Weesp is altijd een stad in ontwikkeling geweest. De oude binnenstad staat er al eeuwen, maar daar worden al meer dan honderd jaar steeds weer nieuwe wijken bijgebouwd. Achter de vuurlinie, bij het station, in de polders. Met als gevolg telkens nieuwe inwoners, nieuwe Weespers, die weer iets toevoegden aan de stad. Weesp verandert, past zich aan en gaat met de tijd mee - maar behoudt zijn parels.
Wij zijn beter, want wij hebben stadsrechten
Nieuwe Weespers zijn zo oud als Weesp zelf. We kunnen niet zonder.
