Hoopvolle kost
Nu de zon weer vaker schijnt, plof ik maar wat graag neer op een van de Weesper terrassen. Even van het scherm weg. Even socializen. Even gezellig wat eten. Dat we die hogere temperaturen meer dan waarschijnlijk aan het broeikaseffect hebben te danken, zal mij de eetlust niet remmen. Ik ben namelijk van het type 'verbeter de wereld, begin bij je bord'.
Want door geen vlees te eten, kun je heel wat CO2-uitstoot besparen. Daarbij zie ik in de horeca al jaren een stijgende lijn in het aanbod van vegetarisch eten. Waarmee de keuze om duurzaam te genieten steeds aantrekkelijker wordt. Dat lag wel even anders toen ik besloot om ermee te beginnen. In de jaren 80 was vegetarisch uit eten een waarlijke beproeving. Hoewel 'culinaire hel' de situatie beter verwoordt. Wie buiten de deur geen vlees wilde eten, kreeg steevast kazige macaroni te verstouwen. Dan had je trouwens nog mazzel. Het hadden ook wazige granen uit de macrobiotische hoek kunnen zijn. Waar je, o gruwel, bij elke hap zeker 50 keer op diende te kauwen. Een beschrijving van dat smaakpalet zal ik je besparen. Een woord als 'draadharig' leg ik je niet graag in de mond. Een treffend beeld werkt dan veel beter. Neil uit die hitserie The Young Ones, ken je die nog? Die staat er voor mij echt symbool voor. Met zijn kolossale ketels vol meditatief geroerde vleesloze bagger die door eigen gasvorming of ingrijpen van huisgenoot Vyvyan tijdig tot ontploffing werden gebracht.
Gelukkig kun je tegenwoordig buiten de deur meer dan prima vegetarisch overleven. Zo ook in de horeca van Weesp. Want waar ooit die eeuwige salade geitenkaas de boventoon voerde, prijken er nu gerechten als panna cotta van knolselderij en met avocado gevulde portobello op de kaart. Maar dat is nog lang niet alles. Ook de burrata caprese, de pita labneh met dukkah en het karnemelkbrood met pompoenhummusdip hebben de stadsgrenzen gehaald. Net als de falafel-bietburgers en het broodje tempé met baba ganoush. Van die namen alleen al loopt mij het water in de mond. Maar wie bij het bestellen niet graag over zijn tong kakt, raad ik aan om eerst op de uitspraak te oefenen. Lukt het alsnog niet, bestel dan gewoon een salade geitenkaas.
>>
Stephanie Prinssen is tekstschrijver en schrijft elke maand een column in het WeesperNieuws.
