Het gulle leven
MensenWe zien in onze nieuwe woonwijk, Weespersluis, reclameborden langs de weg. Daarop zien we een gebruind manspersoon in het zonnetje achter het stuurwiel (van een sloep?) over het water turen. Dat is de uitstraling van het gulle leven van Weespersluis! Een heerlijk gevoel. Dé manier om huizen in Weespersluis aan de man te brengen.
Van de problemen die er in Weespersluis spelen, is op deze borden niets waar te nemen. Over stiltegebieden, die worden opgeofferd aan de bouw van een extra school, kinderopvang of sociale woningbouw, wordt niet gesproken. Laat staan dat er enige aandacht is voor het voorgenomen plan om massaal bomen om te hakken voor het fietspad langs de Korte Muiderweg. Maar als al de huizen verkocht zijn, heeft Weespersluis dan nog wel de uitstraling die bij dat gulle leven van de reclameborden past?
Oplettende lezers van het WeesperNieuws hebben allang in de gaten dat deze reclameborden een groot gebrek verhullen: namelijk aan voorzieningen. Toch lijken die er nu te gaan komen. De extra inkomsten van de bouwmaatschappij voor schoolbouw en sociale woningbouw zijn onverwacht.
Wellicht is het een idee om de huizenbezitters in de buurt van deze extra bouwprojecten hiermee enigszins te compenseren? Ik zou me bijvoorbeeld kunnen voorstellen dat de betrekkelijk kale en boomloze wijk, als gebaar, wordt opgefleurd door de bouwmaatschappij.
Niet met boompjes, die er nog jaren over doen om volwassen te worden, maar met tientallen volwassen bomen. Dit gebeurt ook bij andere bouwprojecten. Grote volwassen bomen die tien jaar of ouder zijn en een stamomtrek van betekenis hebben, zijn ruim voldoende te koop. Dat kleedt deze wijk ook enigszins aan en kan bewoners een beetje dat gulle gevoel geven, dat van de reclameborden afstraalt. Dat hebben de bewoners in de omgeving van deze extra bouwprojecten wel verdiend. Toch?
Hans Burggraaff is huisarts, voorzitter van CDA Weesp en oud-voorzitter Oranjevereniging. Volgende week op deze plek: Harm van de Kuil.