Ode aan mijn kleine blonde buurvrouw

14 januari 2026, 10:30 Mensen

Ik zou dit kunnen schrijven uit naam van Gijs. Eén van mijn huisgenoten die altijd in de gemeenschappelijke ruimte verkeert maar daar nooit wil zijn. Gijs is ook blond. Net zoals zijn kleine buurvrouw Pippa. Een toepasselijke naam voor een kleine blondine.

Pippa is nu inmiddels 98. Omgerekend dan en heeft blaaskanker. Ze werd vorig jaar voor een tijdje verlaten door haar huisgenoten. Ze mocht niet mee in de camper. Maandenlang verbleef deze bejaarde in een verzorgingstehuis. Gijs en ik, we hadden vooraf al afscheid genomen. “Die zien we niet meer terug”, mompelde ik tegen Gijs.

Het tegendeel bleek waar. Pippa zag er beter uit dan ooit en ging vrolijk het leven weer tegemoet. Ze trotseerde herfstige regenstormen en rende vrolijk op ons af als we elkaar ontmoetten richting de lokale supermarkt.

‘Waar haalt die tante die levenslust vandaan, zag je hem denken’

Toen kwam oud & nieuw. Gijs heeft er weinig mee. Hij is dan ook nog geen tien maanden, dus wat wil je. Maar de knallen waren hard en oneindig. Gijs was ontdaan. Gelukkig kletste Pippa hem er de volgende dag doorheen. Ze had immers die herrie al vaker gehoord.

Om het leven van een bejaarde vrouw nog moeilijker te maken, kregen we ladingen sneeuw voor de deur. Horizontale sneeuwstormen knalden door de lucht en overal hoorde je gillende kinderen. Dit was waarschijnlijk de nekslag voor de kleine pensionado.

Maar niets bleek minder waar. Met een blauw hip dekje paradeerde madame over de witte velden. Gijs schudde vol ongeloof met zijn kop. Waar haalt die tante die levenslust vandaan, zag je hem denken. Samen renden ze naar de eerste beste sneeuwpop om die romantisch (alles samen) van kleur te doen veranderen. Rennen werd huppelen.

De blaaskanker is een tikkende tijdbom, vertelde de hand die Pippa voedt. Pippa heeft niet lang meer, mogen we concluderen. Maar dit horen we al maanden en onze Pipster wordt maar jonger en levenslustiger. Dankzij haar heeft puber Gijs de tijd van zijn leven.

Vooralsnog verslaat onze blonde buuv de wetenschap. En eindelijk mogen we zeggen: resultaten uit het verleden bieden geen garantie voor de toekomst. Gelukkig maar.

Harm van de Kuil is docent Nederlands. Sinds 2019 is hij Weesper. Volgende week op deze plek: Stephanie Prinssen.