Adrie en Lony de Wit-Steur na zestig jaar nog steeds gek op elkaar: ‘Ik ben altijd blij als hij thuiskomt’

WEESP Zestig jaar lief en leed delen, samen lachen en in beweging blijven: dat typeert de Weespers Adrie en Lony de Wit-Steur. Het diamanten huwelijk vierden zij eind december met een intiem familiefeest in Ankeveen. Wat maakt zo'n lang huwelijk mogelijk?

door Nikola van Krieken

Thuis in Weesp is het daarna al snel weer als vanouds: aan de keukentafel wordt volop gepraat en gelachen, en buitelen de herinneringen over elkaar heen. Precies zoals Adrie en Lony zelf zijn: vitaal, spraakzaam en nog altijd zichtbaar gek op elkaar.

Lony (84) is een echte Weespermop. Geboren en getogen in Weesp, en nooit meer weggegaan. Adrie (88) komt oorspronkelijk uit Amsterdam, maar verhuisde voor de liefde naar Weesp. “Ik wilde niet naar Amsterdam, daar stonk het. Dus hij moest naar Weesp komen”, zegt Lony beslist. “Als hij hier was, zei ik altijd: ruik nou eens hoe lekker en schoon het in Weesp ruikt.”

Het echtpaar herinnert zich zelfs af en toe een vlaag cacao. "Van Houten vervoerde cacaobonen. Soms viel er wat van de wagen op straat. Als de wind goed stond, konden wij dat thuis ruiken."

Liefde op de werkvloer

Hun liefdesverhaal begint op de werkvloer bij Jonker & Verschoor. "Het was liefde op het eerste gezicht", zegt Lony zonder aarzeling. Ze herinnert zich nog hoe hij eens op een stoel stond. "Strakke kleding was toen in de mode, en al mijn vrouwelijke collega's zeiden: 'Kijk nou! Wat heeft hij mooie benen.' En dat
.

heeft hij nog steeds", vertelt ze. Samen beginnen ze te lachen als Adrie zijn benen strekt.

Tijdens een werkborrel bij Hoppe in Amsterdam sloeg de vonk definitief over. Lony was 24, Adrie wat ouder. “We zaten na de borrel samen achter in de auto. Vanaf dat moment was het duidelijk.” Lony maakte haar verkering uit en koos vol overtuiging voor Adrie. “De eerste zoen volgde snel daarna.”

Trouwen in 1965: sneeuw en zon

In 1965 trouwden ze, 25 en 28 jaar oud. Het was 28 december, met sneeuw én zon. De foto’s zijn nog altijd prachtig. Na het stadhuis volgde de kerk, een lunch bij De Adelaar in Weesp en een diner in De Zilveren Spiegel in Amsterdam, een plek met familiegeschiedenis voor Adrie.

Lony wilde als jong meisje naar de Rietveld Academie en bleef haar hele leven schilderen. Uiteindelijk koos ze voor de ALO. 42 jaar gaf ze gymnastiekles in Weesp, onder meer aan huisvrouwen en op scholen. "Ik ben altijd mijn eigen ding blijven doen", zegt ze. "Dat schilderen gaf me ook het alleen-zijn dat ik nodig had."

Ze is nog steeds actief, volgt schilderlessen en geeft die ook aan haar schoondochter. "Het hele huis hangt vol met schilderijen, en op zolder staan er nog honderd", voegt Adrie lachend toe.

Adrie vond zijn roeping bij de brandweer. "Als jongen in Amsterdam zag ik de open brandweerwagens door de stad rijden en wist ik: dát wil ik later worden."
Tijdens zijn militaire dienst kreeg hij die kans. Hij volgde een speciale opleiding tot brandweerman, destijds uniek in Europa, en deed waardevolle ervaring op. Na zijn diensttijd bleef het brandweervak trekken. In Weesp werd hij vrijwilliger bij de brandweer, naast zijn gewone werk.

Die combinatie hield hij jarenlang vol. Adrie groeide uit tot brandmeester, een functie die hij dertig jaar vervulde. Hij maakte grote branden mee, waaronder de grootste brand die Weesp ooit kende. Ook na zijn actieve dienst bleef hij betrokken. Hij richtte een vereniging voor oud-brandweerlieden op, was jarenlang voorzitter en zorgde dat de onderlinge band bleef bestaan.

Daarnaast was hij bestuurlijk actief in Weesp, onder meer bij de tennisclub en Stichting 4 mei. "De brandweer is altijd een heel belangrijk onderdeel van mijn leven geweest", zegt hij. Voor al zijn vrijwilligerswerk ontving Adrie een koninklijke onderscheiding. "Daar ben ik nog steeds trots op."

Reizen en familie

Het stel kreeg twee zoons en inmiddels vier kleinkinderen: drie meiden en een jongen. "We boffen ongelofelijk", zegt Lony. "Ze zijn druk, maar heel gezellig."

Reizen speelde een grote rol in hun leven. "Dat vind ik het mooiste van ons leven", zegt Lony. "Elk jaar gingen we op vakantie met de kinderen en kleinkinderen." Van fietsvakanties tot verre reizen naar Jamaica. "De kinderen beseften pas later hoe bijzonder dat was", zegt Adrie.

Ook thuis is het vaak een drukte van belang. Eerste kerstdag vieren ze traditiegetrouw met de hele familie. Eén kerst staat Adrie nog helder voor de geest: midden in het diner ging zijn brandalarm af en moest hij uitrukken. "Ik kwam pas 's nachts weer thuis. Gelukkig waren er nog restjes over."

Nog altijd verliefd

Wat maakt zestig jaar huwelijk mogelijk? “Ups en downs zijn er altijd”, zegt Lony. “Maar ik ben altijd weer blij als hij thuiskomt.” Adrie hoeft niet lang na te denken: “Ik ben nog altijd gek op Lony. Ze kan zo goed koken. Liefde gaat dan toch door de maag”, zegt hij lachend, terwijl hij vertelt over de ‘verstopte kip’, een speciaal gerecht dat Lony maakt voor de kleinkinderen.

Stephan, een van hun zoons, is bij het interview aanwezig met zijn vriendin Toyah. “Mijn ouders deden altijd veel dingen apart”, zegt hij. “Ik denk dat daar het geheim zit.” Toyah kijkt met bewondering naar haar schoonouders. “Hoe ze het zo lang volhouden samen, dat vind ik bijzonder.”

Ook nu, zestig jaar later, zitten Adrie en Lony allesbehalve stil. Ze golfen nog regelmatig samen, trekken er graag op uit en gaan nog altijd op vakantie. Bewegen, actief blijven en plezier maken horen voor hen bij het leven.

Wat Lony zo in Adrie waardeert? Ze hoeft er niet lang over na te denken. “Hij is altijd enthousiast en zeurt nooit”, zegt ze.
Misschien is dat wel precies wat hun huwelijk typeert: samen op pad blijven gaan, met ruimte voor elkaar, een flinke dosis humor en een aanstekelijke levenslust.