(On)vriendelijkheid

Laatst liep ik met mijn geliefde over het parkeerterrein aan de Kostverlorenstraat achter Winkelcentrum Hogeweij. Wij waren onderweg naar de supermarkt. Op parkeerterreinen rijden automobilisten normaliter stapvoets. Want je weet maar nooit of een andere auto plots uit een parkeervak rijdt of dat iemand opeens oversteekt.

Een witte Tesla kwam met een grote vaart aanscheuren vanaf de Kostverlorenstraat. De ene bocht bij het cafetaria nam hij al scherp. De volgende op het parkeerterrein nog scherper! Net op dat moment staken wij het stukje parkeerterrein over waar hij wilde rijden.

Wij waren niet zo onder de indruk van zijn racerij. Gewoon relaxed. Maar hij was duidelijk niet gediend van ons ‘hinderlijk in de weg lopen’. Hij kookte van ergernis. Hij stopte even bij het passeren. Hij deed het raam naar beneden en begon zichzelf te vervloeken. Want dat doe je natuurlijk als je de wens uitspreekt: “God verdoem mij!”

Wat een onbeheerste en onvriendelijke reactie! Deze automobilist deed net alsof de straat zijn eigendom was. Alsof de openbare weg het uitsluitende bezit is van hardrijdende automobilisten. Die vlieger gaat natuurlijk niet op. Voor wij iets konden zeggen verdween de witte wagen in de richting van de Boternesserstraat. Hij had het parkeerterrein gewoon als een sluipweg gebruikt.

Het aardige is dat in de weekendbijlage van mijn lijfblad precies een soortgelijke gebeurtenis werd beschreven in Maastricht. Alleen ging het in dit geval om Amsterdamse voetgangers en een Maastrichtse automobilist.

Nu waren deze Amsterdamse voetgangers juist laaiend en de automobilist, een Maastrichtenaar, was relaxed. Hij kwam direct na het gebeurde zijn auto uit, zag de boze opgewonden standjes en reageerde vriendelijk met: “Zeker Amsterdammers hè? Waar moeten jullie heen, dan breng ik jullie wel even!”
Zo kan het dus ook. Wat een verschil! En... wat heerlijk dat er ook zulke mensen zijn!