Driemond kleurt oranje dankzij vrijwilligers als Van Vliet: ‘Ik wil niet dat het flopt’

Koningsdag staat voor de deur, maar Geoffrey van Vliet (41) is er al weken mee bezig. Als actief lid van de Oranjevereniging in Driemond draait hij achter de schermen volop mee in de organisatie van de festiviteiten die het dorp komende maandag oranje kleuren.

door Nikola van Krieken

Van het regelen van materialen tot het opbouwen van de sporthal en het coördineren van vrijwilligers: het werk begint lang voor de eerste slingers worden opgehangen. Van Vliet is overal te vinden; op het voetbalveld, bij de tennis- en padelclub, in het bestuur, of ergens achter de schermen bij de organisatie van een dorpsfeest waar materialen worden klaargezet en opgebouwd.

Het is werk dat zelden zichtbaar is voor iedereen, maar volgens hem zelf wel de basis vormt van hoe het dorp draait. “In zo’n dorp als Driemond moeten we het samen doen. Als vrijwilliger zet je jezelf vaak opzij om iets voor anderen mogelijk te maken, en dat is niet altijd even dankbaar werk”, zegt hij daarover. “Daar moet je uiteindelijk je eigen voldoening uit halen, anders kun je dit soort werk niet blijven doen.”

Geboren en getogen

Van Vliet is geboren en getogen in Driemond. Hij ging hier naar de basisschool en later naar het Casparus College in Weesp. Na zijn middelbare school bleef hij niet stilzitten. Hij werkte jarenlang in de techniek, startte een eigen bedrijf in bouw- en elektrotechnische installaties en bleef ondertussen stevig verankerd in het dorpsleven.

In 2015 kocht hij samen met zijn partner een huis in Driemond. Inmiddels woont hij daar met haar en hun twee kinderen: een zoon van 7 en een dochter van 4. “We hebben een prachtig huis, de kindjes spelen lekker buiten en we hebben een fijne tuin. Ik hoef hier eigenlijk niet meer weg.” Het gevoel om iets terug te doen voor zijn omgeving heeft hij van jongs af aan meegekregen. “Mijn vader was altijd actief bij de voetbalclub en de Oranjevereniging, mijn opa ook. Als kind groeide ik daar gewoon in op en maakte ik alles mee. Daardoor heb ik zelf ook een hele leuke jeugd gehad.”

Voor hem is het vanzelfsprekend geworden om zich in te zetten voor het dorp. “Die ervaring werkt door in hoe hij er nu zelf in staat. “Op een gegeven moment vraag je jezelf ook af: als jij het niet doet, wie doet het dan wel?” Tegelijkertijd wil Van Vliet datzelfde gevoel als uit zijn eigen jeugd ook doorgeven aan zijn eigen kinderen. “Ik heb zelf zulke leuke herinneringen aan hoe dat vroeger was, dat gun ik hen ook”, zegt hij. “Vrijwilligerswerk komt op je pad. En ik wil dan dat het een succes wordt. Ik wil niet dat het flopt.”

Van eigen bedrijf naar klaslokaal

Naast zijn rol in het dorp speelde zijn werkende leven zich jarenlang vooral af in de bouw en techniek. Toch nam dat een paar jaar geleden een onverwachte wending. Na zeventien jaar als zelfstandig ondernemer in de installatietechniek begon zijn lichaam tegen te werken. Knieklachten zorgden ervoor dat het intensieve werk steeds zwaarder werd. “Op een gegeven moment kreeg ik fysieke klachten en ging ik toch nadenken: als ik nog 30 jaar zo door moet, komt dat niet helemaal goed”, vertelt hij.

Via een vriend waarmee Van Vliet veel tennist kwam hij in aanraking met het ROC, waar veel vraag bleek naar praktijkdocenten. “Toen is dat balletje gaan rollen en ben ik daar in 2025 begonnen”, zegt hij. Inmiddels staat hij drie dagen per week voor de klas en werkt hij met uiteenlopende groepen studenten: van entree-niveau tot statushouders en jongeren die in Nederland opnieuw een beroepsopleiding moeten opbouwen.

Juist die afwisseling en maatschappelijke component spreken hem aan. “Je ziet mensen echt opnieuw beginnen hier, soms met een hele andere achtergrond, en dan probeer je ze op weg te helpen met iets waar ze verder mee kunnen in Nederland.” Het is een wereld die totaal anders is dan de bouw, maar niet vreemd voelt. “Het bevalt. Het is iets heel anders dan eerst, maar ik heb wel affiniteit met de doelgroep”, zegt Van Vliet.

Zijn ervaring uit het bedrijfsleven neemt hij mee het onderwijs in. “Ik kan ze een hoop meegeven. Ik kom nu ook studenten tegen die al een eigen bedrijf zijn gestart en dan zie je dingen misgaan, zoals geen btw-aangifte doen en meteen een boete krijgen. Dan kan ik dan ook weer bij helpen.” Ondertussen is hij zelf ook nog in opleiding om volledig bevoegd docent te worden. “Ik ben begonnen aan een studie één dag per week”, vertelt hij. “Dat is soms best even schakelen, weer echt in de schoolbanken, maar dat hoort erbij als je dit goed wilt doen.”

Van voetbalveld naar padelbaan

Sport is altijd een constante geweest, al is dat door zijn knieproblemen ook flink veranderd. Voorheen was hij zes dagen per week op het veld of de baan te vinden. “Ik was eigenlijk meer dagen aan het sporten dan dat ik thuis zat.” Totdat zijn knie het begaf: meniscusoperaties, kraakbeenschade en uiteindelijk een brace die hij nu nog draagt tijdens het sporten. “Het sporten was altijd mijn ontspanning na het werken”, zegt hij. “En dat viel in één keer weg.”

Na een periode van stilstand pakte hij het langzaam weer op, eerst tennis, later padel. Tegenwoordig staat hij weer langs het veld bij de jeugd en is hij actief als coach van het team van zijn zoontje bij Geinburgia. “Dat ligt mij wel”, zegt de Driemonder over het werken met jeugd. “Proberen een team te maken en het gezellig te houden, dat het voor meerdere groepen leuk is in zo’n ploeg.” De blessure heeft hem niet verbitterd, maar wel realistischer gemaakt. “Als je terugkijkt, ik heb altijd keihard gewerkt en veel gesport, dan is het ook niet zo raar dat het zo is geëindigd”, zegt hij nuchter.

Zijn weken zijn strak ingedeeld: maandag en dinsdag op het ROC, woensdagochtend lesgeven in Diemen, donderdag studeren, vrijdag clubzaken, zaterdag jeugdvoetbal en zondag tennis. Toch ervaart hij die structuur niet als beperking. Integendeel. “Het runnen van een eigen bedrijf was vrijheid, maar je bent altijd bezig. Nu heb ik structuur. Ik weet waar je aan toe bent.” Zijn partner speelt daarin een grote rol. “Mijn meisje doet heel veel in het gezin”, zegt hij. “Dat is eigenlijk niet zo veel veranderd.”

Driemond als thuisbasis

Rond Koningsdag en andere evenementen in het dorp draait het voor Van Vliet vooral om doen. Hij is niet iemand van eindeloze vergaderingen. “Ik ben meestal meer van het praktische”, aldus de Driemonder. “Opbouwen, aanpakken. Vergaderen elke maand ligt me niet zo.” En dus staat hij vooral met zijn handen in het werk. “Die kar trek ik wel.” Die houding maakt hem volgens anderen onmisbaar, maar zelf ziet hij het eenvoudiger. “Als er handen uit de mouwen gestoken moeten worden, ben ik daar.”

De organisatie vraagt ook om verantwoordelijkheid en doorzettingsvermogen, zeker in een dorp waar steeds minder voorzieningen overblijven. “Hier in Driemond is bijna niks meer”, zegt hij. “De supermarkt, de slager, de bakker zijn allemaal verdwenen. Dan is het belangrijk dat dit soort dingen blijven bestaan.”

Ook bij andere dorpsactiviteiten, zoals de Geinloop of het mixtoernooi, staat hij regelmatig op de lijst om dingen te regelen of zelfs last-minute in te vallen als iemand uitvalt. “Op het laatste moment kon degene die de dag aan elkaar zou praten niet meer. Toen werd mij gevraagd het over te nemen. Dat heb ik gewoon gedaan”, vertelt hij. “Toen stond ik ineens zelf met de microfoon op zo’n evenement, maar dat gaat eigenlijk vanzelf.”
Die manier van aanpakken beperkt zich niet tot de organisatie van evenementen. “Als ik iemand kan helpen, dan doe ik dat vaak wel”, zegt hij. “Zo kom je nog eens in grappige situaties terecht.”

Auto wegslepen

Zo hielp hij onlangs nog een automobilist die met lege tank langs de weg stond. “Er stond een vrouw stil voor het stoplicht, benzine op.” Samen met een vriend besloot hij in actie te komen. “Auto na auto reed erlangs, maar ik kon haar niet zo laten staan. Toen ben ik in haar auto gaan zitten en heeft de vriend waarmee ik was de auto met kabels weggesleept naar een tankstation. Dat soort dingen gebeuren gewoon”, lacht hij.

Het typeert volgens hem ook de mentaliteit waarmee veel dingen in het dorp draaien. Niet wachten tot iemand anders het oplost, maar zelf instappen - letterlijk - als dat nodig is. Van Vliet schuift vaak aan als er iets moet gebeuren. “Soms word ik gebeld: kun jij even helpen? En dan zeg ik eigenlijk bijna altijd ja.”

De komende jaren wil de Driemonder vooral blijven bijdragen aan het dorp, al denkt hij wel dat zijn rol langzaam kan verschuiven. Minder intensief eventueel, maar zeker niet minder betrokken. “Misschien doe ik over een paar jaar wat minder, maar voorlopig blijf ik wel bezig.”