Winst en verlies

Er zijn weinig leukere momenten dan winnen na een ultieme inspanning. Het eerste van FC Weesp behaalde vorige week na een 7-0 het kampioenschap en promoveerde naar de vierde klasse.

Confettikanonnen, lintjes, toespraken, spuitende champagneflessen, de groepsfoto natuurlijk, muziek en bier na afloop. Daar op het veld stonden mannen die dit moment nooit meer gaan vergeten; wat een feest. Voor winnen hebben we namelijk volop rituelen om ervoor te zorgen dat het in ons geheugen een fijne en grote plek inneemt.

Maar wat als ze hadden verloren? Verliezen blijkt trouwens al snel te gebeuren tegenwoordig. Ik hoorde op tv een schaatser zeggen, met een zilveren plak in z’n hand, “voelt toch een beetje als verliezen”. En voor al dat verliezen hebben we nauwelijks rituelen. Hooguit wat standaardtaal, zoals: ‘wie verliest, moet door’, ‘het een plek geven’, ‘volgende keer beter’ of ‘sterker terugkomen’. Een kampioenschap is van de hele gemeente, maar verliezen individualiseren we meteen.

De “gemiste kans van die ene”, “fout van de keeper” of “verkeerde keuze” of “wissel van de coach”. Succes is collectief bezit, falen persoonlijk eigendom.

Niet alleen in sport trouwens. Op alle vlakken zijn we in Nederland nogal ongeorganiseerd in het gezamenlijk dragen van verliezen of teleurstelling. In Japan doen ze dat beter. Daar wordt uitgebreid en samen aandacht besteed aan verliezen. In Nieuw-Zeeland zie je sportteams na verlies samen opruimen, samen napraten en samen verantwoordelijkheid dragen.

Dat zouden we hier best wat meer mogen oefenen. Dat hoeft helemaal niet dramatisch of zwaar te zijn. Een jaarlijkse avond organiseren met schitterende missers en kansloze pogingen of zo. Met een prijs, een beker, een lintje en een foto. En bier, een dolle avond zeg maar. FC Weesp heeft laten zien dat het uitstekend kan winnen als het er toe doet. Maar misschien kan de club - en andere sportclubs in Weesp - ook organiseren dat niemand verlies alleen hoeft te dragen. Ook dat is fijn voor het clubgevoel.