Mooiste stadhuis

Een prachtig toeval: net nu het stadhuis 250 jaar bestaat, mogen we erheen om te stemmen. Voor mij is het de voornaamste reden om me op de verkiezingen te verheugen. Waar kun je nou beter de democratie vieren dan in het mooiste stadhuis van Amsterdam?

Wat me dan wel altijd vies tegenvalt, is dat je voor andere stadhuisachtige zaken (paspoort, rijbewijs, vergunning) steevast naar het stadsloket ertegenover moet. Vaak komt dat niet meer voor, want tegenwoordig gaat bijna alles digitaal.

Dus dan kom je als burger eindelijk weer eens bij de overheid op bezoek, mag je niet dat prachtige gebouw binnen. Natuurlijk, je kunt er ook naar Museum Weesp. Alleen is het unieke van het stadhuis nu juist dat het nog steeds in functie is. Dat het niet alleen museum is.

‘Ondanks de weinig monumentale setting was het overigens een memorabele ervaring’

Toch moet je, tenzij je stemt of trouwt, voor burgerplichten in een soort bijgebouw zijn. Zelf ben ik er eenmaal geweest. Een paar jaar geleden, om mijn rijbewijs te verlengen. Ik vond het verdacht veel op een stadsdeelkantoor lijken. En bepaald niet het mooiste stadsdeelkantoor van Amsterdam.

Ondanks de weinig monumentale setting was het overigens een memorabele ervaring. Dat kwam door een oudere man. Ik schatte hem dichter bij de negentig dan de tachtig. Begeleid door zijn vrouw kwam hij voor een nieuw paspoort. Hoewel het me zijn laatste leek, moest hij toch vingerafdrukken laten maken. Dat ging moeizaam. De man stribbelde op lollige wijze tegen.

Geamuseerd toekijkend dacht ik zijn weerstand wel te begrijpen. Deze man had ongetwijfeld tal van paspoorten en rijbewijzen verlengd in het echte, grote-mensen-stadhuis hiertegenover. Dikke kans dat hij daar ooit was getrouwd. Moest hij nu hier zijn - misschien wel laatste - levensdocument ophalen?

Na veel gehannes lukte het dan eindelijk. ‘Dan mag u hier nog even tekenen’, zei de ambtenaar opgelucht. De man reageerde onverwacht ad rem. ‘Ik kijk wel uit. De laatste keer dat ik dat deed, bleek ik er zestig jaar aan vast te zitten.’ Daar had niemand in het stadsloket van terug. Hard lachend zette hij even later toch zijn handtekening.

Ik hoop voor hem dat hij nog leeft en in staat is om zelf te stemmen. Geen betere reden om nog eenmaal het mooiste stadhuis van Amsterdam te bezoeken.

Paul de Lange is communicatieadviseur. Eerder was hij columnist voor Nu.nl en Het Parool.