'Nr. 5003 is mijn knuffelkoe. Zij komt altijd naar me toe' 

Toen het WeesperNieuws Teunie ter Beek belde met de vraag of zij zou willen meewerken aan een portret, kon ze maar niet begrijpen waarom wij nou juist haar benaderden. Want: 'Ik ben toch maar een heel eenvoudig mens?' Maar als je het hele jaar door je boerderij en erf openstelt voor anderen zodat zij zich ook thuis kunnen voelen op jouw boerderij, dan vindt de redactie dat wel een uitgebreid gesprek waard. Dus mochten we toch op de koffie komen in de gezellige boerderij aan de Aetsveldseweg. 

U bent een echte boerendochter?
"Mijn ouders hadden een boerderij in een dorpje onder Utrecht. Mijn vader is jong overleden. Mijn moeder bleef achter met vijf kinderen, waarvan ik met elf jaar de oudste was. We kregen boerderijhulp tot mijn oudste broer oud genoeg was om de boerderij over te nemen."

Dan moest u als meisje vast ook al flink de handen uit de mouwen steken?
"Mijn moeder was een hele dappere, sterke vrouw. Natuurlijk moesten we meehelpen, maar ze vond het vooral belangrijk dat we onszelf ontwikkelden. Alle kinderen mochten doorleren. Dat was niet zo gebruikelijk in die tijd en al helemaal niet in onze situatie."

Maar u vond een leuke boer en koos ook voor een leven op de boerderij?
"Eigenlijk vond de boer mij. Ik leerde Joost kennen op 1 april 1972. We hebben drie jaar verkering gehad en toen zijn we in mei 1975 getrouwd. Joost zijn ouders woonden nog op de boerderij, maar zijn toen verhuisd. Ik heb nog anderhalf jaar gewerkt in wat vandaag de dag de Thuiszorg heet. Daar ben ik mee gestopt toen de kinderen kwamen, zo ging dat."

Hoeveel kinderen zijn er gekomen?
"Zes. En daar zijn we ontzettend dankbaar voor. Het gezinsleven is voor ons heel belangrijk. Ook nu ze op één dochter na allemaal het huis uit zijn, zien we elkaar vaak. Er wordt geen verjaardag overgeslagen. Met mijn laatste verjaardag zijn we met zijn allen naar de dierentuin geweest."

Zijn er ook al kleinkinderen?
"Drie, en we hopen er van het voorjaar nog drie bij te krijgen. Dat wordt een spannende tijd. De drie baby's worden binnen een periode van zes weken verwacht!"

Ik zie ook een donker meisje op de foto?
"Ons adoptiekind uit India. We hebben haar nog nooit in het echt gezien. Toen we kleinkinderen kregen, beseften Joost en ik des te meer dat er ook kinderen op de wereld zijn die het veel slechter hebben. We krijgen regelmatig een briefje en eens per jaar een foto."

U bent gek op kinderen?
"Ze zijn zo onbevangen, heerlijk. Daarom wees Adrie van de Reijanahoeve mij op de schoolbezoeken. Zij deed dat al langer en het leek haar echt wat voor mij. Sinds 2001 krijgen wij ook scholen op bezoek."

Alleen scholen uit Weesp?
"Ook van buitenaf. De scholen uit Weesp bellen zelf in het voorjaar of ze langs kunnen komen. Vaak zijn ze dan bezig met een project over de lente. Maar wij zijn ook aangesloten bij de Nederlandse Zuivel Organisatie. Zij regelen dat schoolklassen uit de regio bij ons langskomen."

Zo'n bus komt het erf oprijden, en dan?
"Veel kinderen hebben geen idee waar de melk vandaan komt. Ja, uit de winkel. Maar hoe het daar komt, weten ze niet. We hebben speciaal voor deze bezoeken een rolstoelvriendelijke partyruimte. Daar leg ik uit wat we gaan doen en wat de regels zijn. Vervolgens gaan we kijken bij de koeien en in de melkput. Na een pauze - met een pakje Campinazuivel, want wij zijn een Campinaboerderij - gaan we aan de slag met de vragen in het Boerderijbewijs. De antwoorden bespreken we samen. Het koeienpotlood mogen ze houden."

Kinderfeestjes zijn ook mogelijk?
"Dat staat op een laag pitje helaas. Partijtjes moeten tegenwoordig groot, grootser, grootst lijkt het. Terwijl de meeste kinderen zo'n middag op de boerderij geweldig vinden. Hier hebben ze de ruimte."

Bent u zelf ook gehecht aan ruimte?
"Ik heb altijd tussen de weilanden gewoond, dus in die zin kan ik me voorstellen dat ik erg zou moeten wennen aan een leven in een rijtjeshuis."

Maar een boerderij is ook veel werk. Hoe moet dat op uw oude dag?
"Over twintig jaar zijn we tachtig. Misschien moeten we dan naar een gelijkvloerse woning. Ach, je hebt het niet voor het zeggen. Een broer van mij is pas 59 en woont nu al in een verpleeghuis. Zijn hulpeloosheid en kwetsbaarheid doen me veel verdriet. Hij leed al langer aan MS en was verhuisd naar een rijtjeshuis. Toen hij er een herseninfarct overheen kreeg, was zelfstandig wonen geen optie meer. Ik ga zo vaak als ik kan naar hem toe. Dan help ik hem met eten of lees voor uit de Bijbel."

Is er iemand om het bedrijf over te nemen?
"Eén van onze zoons wilde dat wel, maar onze boerderij is daarvoor niet geschikt. We hebben niet echt geïnvesteerd in modernisering en de weilanden liggen zo verbrokkeld dat het voor een jonge boer wel erg veel werk is. Daarbij hebben de kinderen inmiddels een andere baan en financiële zekerheid is ook veel waard."

Voor jullie geen moderniteiten zoals een melkrobot of biologisch boeren?
"Ook zonder die dingen is er voor ons door de jaren heen veel veranderd. Je wilt niet weten hoeveel tijd we tegenwoordig kwijt zijn aan administratie. Wij runnen onze boerderij naar de maatstaven van Campina, doen aan nestbescherming, letten op de plantjes langs de slootkanten en zorgen ervoor dat onze koeien voldoende buitenlopen. Iedere boer moet het voor zichzelf weten, maar om ook nog eens geen bestrijdingsmiddelen en geneesmiddelen te mogen gebruiken... dat gaat voor ons te ver."

Schiet Nederland een beetje door?
"Laat ik het zo zeggen: ik vind dat ons land heel goed is in het bedenken van wetjes en regeltjes. Toch hebben wij nog steeds veel plezier in ons werk. Dat komt door de dieren. Wij zeggen altijd trots: de dieren krijgen hier geen verzorging, maar uitmuntende verpleging. Het is bij ons altijd rustig in de stallen, de dieren voelen zich prettig."

Hoe is het om afscheid te moeten nemen van een dier dat 'niet meer voldoet'?
"Moeilijk, maar het hoort erbij. Vroeger gingen we tot het uiterste om een dier te redden, maar de medische kosten rijzen de pan uit. Dus moeten we soms een zakelijk besluit nemen - dat is niet niks voor een boer met gevoel."

Heeft u een lievelingskoe?
"Nummer 5003, mijn knuffelkoe. Als ik met een schoolklas de stal in kom, komt ze naar ons toe. Zelfs de bange kinderen durven haar uiteindelijk te aaien."

Waarom krijgt ze geen mooie naam?
"Die heeft ze wel, maar ik heb eigenlijk geen idee hoe ze heet. Wij kijken altijd naar de oornummers."

Tot slot: hoe is het contact met andere boeren in de regio?
"Ook die komen hier over de vloer. We hadden laatst een huiskamer vol boeren voor een workshop over uierverzorging. En Joost zit bij een studieclub voor agrariërs, de leden komen eens per maand samen. Zo bouw je een netwerk op en leer je van elkaar. Vorig jaar werd Joost 60, toen heb ik al die boeren uitgenodigd voor een surpriseparty."