Dankzij Erik Jobben heeft Weesp dit jaar toch maar mooi een eigen lied gekregen. In dit interview dringende adviezen voor de wethouder van cultuur, een filosofische wandeling door Weesp en de aankondiging van een spannende pageturner.

Erik Jobben (Weesp, 1965) zou visitekaartjes van een halve meter kunnen drukken. Tekstschrijver, regisseur, zanger, acteur, stemacteur, muzikant, schouwburg- en poppodiumdirecteur, personal coach, romanschrijver en - als het nog past - voormalig lid van cabaretgroep 'Niet Schieten!'. Hoewel, voormalig. Optreden met Arend Edel en Maarten Hennis doet hij inderdaad al enige tijd niet meer, maar als schrijver en regisseur is hij creatief nog altijd nauw betrokken bij de Weesper cabaretgroep die in 1994 de jury- en publieksprijs van cabaretfestival Cameretten won.

De foto's zijn gemaakt bij Erik thuis, het interview vindt plaats op een doordeweekse avond in De Eendracht aan de Grote Plein. Erik treft meteen een bekende aan achter de bar. "Dat is voor mij het DNA van Weesp: dat je overal bekenden tegenkomt."

De eerste zin van het lied 'In Weesp' dat Erik dit jaar maakte (Waar begroeten mensen elkaar hartelijk op straat...) is dus veelzeggend. "De saamhorigheid die je hier in Weesp hebt met elkaar, dat geeft een fijn gevoel."

Geboortestad

Eriks onvoorwaardelijke liefde voor zijn geboortestad Weesp zit hem in het gesamtkunstwerk van mensen en gebouwen, niet per se in de nieuwtjes en het geneuzel. Hij leest liever de achtergronden van het nieuws in De Verdieping van Trouw dan over de laatste lokale schermutselingen. "Wat er allemaal aan akkefietjes in Weesp gebeurt, vind ik minder interessant. De fusie wel, daar had ik een uitgesproken mening over. Maar een fietspaaltje dat scheef staat, een winkeltje dat sluit, de opening van de zoveelste kapperszaak, een straat die openligt… Ik kan me daar niet zo druk om maken."

'De brand in de toren raakte mij meer dan ik had gewacht '"Ja, de terugkeer van de torenspits, dat natuurlijk wel. Via de stream heb ik gevolgd hoe de toren erop werd gehesen. Om de een of andere reden vind ik het heel belangrijk dat die toren terug is. Twee jaar eerder, op de avond van de brand, moest ik optreden. Ik zat met tranen in mijn ogen in de kleedkamer toen ik via internet zag hoe die toren in vlammen opging. En toen moest ik nog zingen. Het raakte mij meer dan ik had gedacht."

"Weesp zit in mijn hart. Natuurlijk. Maar dat is het stadje en dat zijn de mensen. Niet het geneuzel. Snap je een beetje wat ik bedoel? Ik ben hier geboren en getogen en ik ga hier waarschijnlijk nooit meer weg. En ik hou eigenlijk toch ook weer wel van dat geneuzel. Hm, vreemd."

Filosofeer

"Nogmaals: als je door Weesp loopt, kom je altijd wel een oude schoolvriend tegen. Dat vind ik zo tof aan Weesp. Ik filosofeer daar graag over. Gingen Weespers vroeger net zo met elkaar om wij nu doen? Op welke manier is onze generatie een schakel in de tijd? Weesp lijkt een tijdloos fenomeen. Een oud schilderij, waar elke generatie doorheen trekt."

'Gingen Weespers vroeger net zo met elkaar om wij nu doen? Ik filosofeer daar graag over' "Ga nou eens op de Lange Vechtbrug staan en kijk richting de 's-Gravelandseweg. Dan kijk je naar een stadsbeeld waar, zo lijkt het, de tijd geen invloed op heeft. Daar denk ik dan over na. Het stadhuis stond er tweehonderd jaar geleden al, de Weespers van toen zagen hetzelfde gebouw als ik. En als ik er over vijftig jaar niet meer ben, staan er voor Koningin Amalia ook kinderen voor precies datzelfde stadhuis te zingen. Dat vind ik een mooie gedachte. Weesp blijft hopelijk altijd Weesp, wij passeren in de tijd."

Amsterdam

"En dan worden we dus straks één met Amsterdam. Ik weet niet of dat goed is voor Weesp. Die constante van dat schilderij zou dan wel eens danig op de proef kunnen worden gesteld."

"Het is best wel ongecompliceerd in Weesp, eigenlijk. Ik hoop heel erg dat dat zo blijft. Ik wil graag het gevoel houden dat iedereen elkaar hier aardig vindt. Dat ervaar ik zelf heel erg. Als ik een rondje door Weesp loopt, zeg ik wel twintig keer gedag. Dat voelt heel fijn."

"De keuze voor Amsterdam vind ik op zich jammer. Door het schaalverschil zal Weesp zich waarschijnlijk moeten voegen naar de regels van Amsterdam. Je praat toch over de problematiek van de grote stad, daar krijgen wij misschien ook last van. Gooise Meren had ik logischer gevonden, meer gelijkwaardig tussen de kernen. Maar ik heb er waarschijnlijk te weinig verstand van."

Podiumdirecteur

Erik Jobben is directeur van schouwburg De Meerse en poppodium Duycker in Hoofddorp. Gezamenlijk zijn er meer dan 500 voorstellingen en concerten per jaar, verdeeld over vijf zalen. De programmering laat Erik over aan zijn programmeurs, maar hij helpt wel met zijn eigen ervaringen. 'Wist je dat ik dat nog eens serieus overwogen heb: wethouder van cultuur in Weesp?' "Ik kan bijvoorbeeld inschatten of een bepaalde cabaretier al goed genoeg is voor een volgende stap. Ook help ik bij de strategie: een beetje meer van dit type voorstellingen of concerten en wat minder van een ander type. Onderdeel van onze prestatieafspraak met de gemeente Haarlemmermeer is namelijk dat we 120.000 bezoekers per jaar halen. Ja, dat lukt goed. Mijn voornaamste taak is dat ik de medewerkers en vrijwilligers zo ondersteun dat ze zo goed mogelijk hun werk kunnen doen, binnen de daarvoor beschikbare middelen. Dienend leiderschap heet dat geloof ik."

Cultureel centrum

Schouwburg De Meerse en Poppodium Duycker zijn onderdeel van een groter cultureel complex (Het Cultuurgebouw), waar diverse culturele partijen onderdak vinden en waar interessante kruisbestuivingen plaatsvinden. Een voorbeeld is het literair diner, waarbij de bibliotheek en de schouwburg samenwerken en schrijvers presentaties komen geven in een fraai aangeklede zaal met sjieke lange tafels vol smakelijke hapjes. "Wat wij als theater bieden geeft zoveel meerwaarde aan wat de bibliotheek wil bieden. En andersom ook; literatuur op hoog niveau in een theater. Suzanna Jansen, van Het Pauperparadijs, was er laatst. Zo was zij nog nooit ontvangen, zei ze tegen me."

'De gemeente Weesp zou een sterker cultuurbeleid mogen hebben' In de bundeling van subsidie en cultuur in één gebouw ziet Erik een grote meerwaarde. In Weesp zijn de cultuursubsidies versnipperd en dat is soms jammer van het aanbod. "De gemeente Weesp zou van mij een sterker cultuurbeleid mogen hebben. Wat mij betreft gaat er ook te weinig subsidie naar het theater om het op een professioneler niveau te kunnen trekken. Niks ten nadele van de vrijwilligers overigens, die doen dat prima, maar het beleid van de gemeente mag meer gedurfd. We mogen trouwens in Weesp echt blij zijn dat Daniëlle Meijer en Sara Kroos hier zijn komen wonen en hier hun Theaterpand zijn begonnen. Dat geeft duidelijk een plus aan het cultureel aanbod."

Kruisbestuiving

"Weet je wat ik niet snap…? Weesp is een groeigemeente, overal worden huizen gebouwd, maar nergens een cultureel centrum! Ik vind dat raar. Elke gemeente van deze omvang heeft dat. Waarom niet gewoon aan de Achtergracht? Hup, op dat kale stuk naast de Albert Heijn. Een mooi theater, 300 stoelen, ruimtes voor muziekonderwijs, iets literairs, concerten, kruisbestuiving… We hebben van alles wat in Weesp, maar samen kan het zoveel meer zijn. Maak één gebouw; één cultuurhuis; daar komen mooie dingen uit!"

"Waarom wordt daar in Weesp nooit over nagedacht? We zijn hier wel heel sportgericht, maar niet cultuurgericht. Wat Weesp nodig heeft is een wethouder die zich eens echt sterk maakt voor cultuur. Wist je dat ik dat nog eens serieus overwogen heb: wethouder van cultuur in Weesp? Door mijn werk in Hoofddorp is het anders gelopen."

Niet Schieten!

Erik hoopt in de komende jaren weer meer tijd te vinden voor creatief werk. 'Persoonlijke verhalen, jezelf kwetsbaar opstellen, dat is het cabaret van nu' Als schrijver is hij nog steeds betrokken bij Niet Schieten! Daarbij zet hij ook kennis in uit de opleiding 'personal coach' die hij volgde. "Ik wil op zoek naar de persoonlijkheden van Maarten, Arend en Esmee en hoe die passen en botsen. Ik hoop dat dat iets oplevert dat interessant is om te zien. Persoonlijke verhalen, jezelf kwetsbaar opstellen, dat is volgens mij het cabaret van nu." Als het qua planning past, hoopt Erik de nieuwe voorstelling ook te regisseren. Hij regisseert ook de voorstelling 'Familie te Koop' van cabaretière Margriet Bolding, die vanaf januari 2020 gaat spelen.

Roman

En dan is er nog zijn nieuwe leven als romanschrijver. "Ik heb mijn eerste manuscript net ingeleverd. Het is een psychologische thriller met veel humor geschreven. Over een kreukloze veertiger die een mooie, vrije meid ontmoet. Door lust en liefde stort zijn stabiele leven in elkaar en totale machteloosheid krijgt vat op hem. Er komen krachten en emoties bij hem los waarvan hij het bestaan niet kende. Dan valt er een dode... Titel? Die hou ik nog even voor me."

'Op het moment dat ik schrijf, komt het verhaal vanzelf. Mijn handen bewegen automatisch over het toetsenbord' "Over het schrijven heb ik vier jaar gedaan. Het moest overal tussendoor. Het kwam zo. Ik wilde altijd al een roman schrijven, maar men zei dat je de verhaallijn al moet hebben voordat je begint. Toen keek ik naar Saskia Noort in Zomergasten. Zij vertelde dat ze haar laatste boek gewoon begon te schrijven en dat ze wel zou zien waar ze uitkwam. Nou, dat was voor mij meteen het signaal om te beginnen met schrijven - ik zou wel zien waar ik uitkwam."

"Op het moment dat ik schrijf, komt het verhaal vanzelf. Dan hoor ik de personages praten en bewegen mijn handen automatisch over het toetsenbord."

Troost en geluk

Zijn creatieve mogelijkheden in zijn werk en in zijn vrije tijd geven invulling aan zijn persoonlijke doel in het leven. "Ik wil mensen een beetje troost en geluk geven. Mede daarom heb ik dat liedje over Weesp gemaakt. Het is een heel simpel liedje - misschien wel te simpel. Maar de meeste mensen in Weesp vinden het leuk. Die herkennen er iets in, sommigen zijn er een beetje trots op. Ik heb dat lied gemaakt omdat ik het leuk vond om te doen. Ik heb vooraf niet bedacht of er iemand op zat te wachten. Dat doe ik nooit, ook bij die roman niet. Als ik zo zou denken, kwam ik geen stap verder."

.