Blauwe ballen vanuit het raam

Als je erop let. Zie je ze in de wijk steeds meer. Bij mij om de hoek loop ik in 100 meter zo langs wel 12 stuks. Deurbelcamera’s. Officieel mogen deze camera’s zich alleen richten op het huis. Of de tuin. Echter, alle camera’s filmen, illegaal, de weg of de stoep. Waar ik loop, zeg maar.

Nu worden er weleens auto’s gestolen in mijn buurt. Zonder dat de dieven worden gefilmd. En dat is jammer. Want daar zijn die camera’s volgens mij perfect voor. Niet voor die suffe reacties in de buurt-app waarin paniekerig wordt gemeld dat er zich weer een ‘verdacht sujet’ voortbeweegt op de Huppeldepuplaan.

Terwijl ik weer langs een rijtje dikke camera’s loop (ik voel mij al een beetje schuldig voor mijn stoppelbaard), bedenk ik mij hoe een vriend vroeger diefstal van zijn eigendommen voorkwam.

We schrijven 1994. Amsterdam. Koninginneweg. 1 hoog. Op een ochtend ontdekt de vriend dat zijn nieuwe scooter is gestolen. Lag aan een dikke ketting. Vast aan een stevig hek onder zijn raam.

Enkele weken later bezit hij opnieuw een scooter. Ook aan de ketting. Maar ditmaal heeft hij zich goed voorbereid. Een dikke paintball gun. Met veel ballen. Gevuld met echte blauwe verf. De eerste nacht waakt hij bij zijn raam. De tweede nacht is het raak: zacht geknetter van een thermische lans (een soort mobiel lasapparaat). Mijn vriend trekt zijn raam omhoog en schreeuwt: “bye bye m*th*rf*cker (beetje aanstellerig) en schiet zijn gun helemaal leeg op de dief. Vervolgens belt hij de politie. Die vraagt om een signalement. “Een smurf. Daar lijkt hij het meeste op.”

De man was natuurlijk snel gevonden. De verf zat een maand later nog in zijn nek. Het verhaal hielp de dief eigenhandig de Amsterdamse onderwereld in omdat hij het zelf wel een gave actie vond.

Zo kan het dus ook. Geen brave burgers filmen maar nachtenlang wacht lopen. Echt. Het loont!

Harm van de Kuil is creatieve copywriter en freelance leraar Nederlands. Sinds 2019 is hij Weesper. Volgende week op deze plek: Stephanie Prinssen.