Spreekbuis

Sinds kort ben ik behept met zo’n nieuwsgierig blauwgroen sprietje dat vlak voor mijn deur uit de grond piept. 

Niet dat-ie door een vogelpoepje aan kwam waaien. Welnee joh. Mijn hele halve stoep heeft er dagen afgelegen en de vers -niet al te best- teruggelegde tegels trillen nu nog na. Niet dat ik daar de enige in ben. 

Zo’n negenduizend huishoudens zijn er ondertussen ook mee uitgerust. Maar hopelijk niet met een brein als het mijne, die deze brutale uithangbordjes van een fris Hollands glasvezelnetje in het voorbijgaan elke keer “Hé, pssst...abo’tje afsluiten?” hoort fluisteren. 

Daar moest ik vanaf en wel zo snel mogelijk. Alleen creativiteit kon mij redden, dus trakteerde ik mij op Het Domijn naast een DIY-hotdog ook nog op een (vrij vage) voorstelling over een dame die leert spreken. Na even oefenen slingerde ze een associatieve woordenstroom de wereld in, waarbij ik haar huig kon zien trillen van geluk. Ik zat op de eerste rij ja, dat klopt. 

Maar de volle laag kreeg ik pas nadat ze twee lege conservenblikjes aan een draad tevoorschijn toverde. Waar je vroeger telefoontje mee speelde, zeg maar. Het ene blikje sloot zij aan op een oerbron, het andere hield zij aan haar oor. Waarna zij in een muur van geluid de werkelijkheid begon te beschrijven. 

Met nog na toeterende oren en haar spel op mijn netvlies, stuitte ik op de terugweg plotseling bij de Roskambrug op vijf vuistdikke kabels. Allemaal verschillend in lengte, slordig bijeengehouden maar wel gekleed in één en hetzelfde blauwgroene jasje. Zou dit de bron van al die sprieten zijn? 

Nog voor mijn één-plus-één-is-drie-idee volkomen helder was, stond ik thuis de blikken bonen al leeg te schudden. Snel instrueerde ik manlief L. een gat in de bodem te slaan, daar die opdringerige deurspriet in te steken en het geval aan zijn oor te houden. 

Zelf spurtte ik vervolgens met het grootste blik weer terug naar de brug. Spietste het vol branie om de kabel, brulde mijn sprietfrustratie in de spreekbuis en wachtte vergeefs op antwoord. Niet elk woord wordt dus gehoord. Maar van dat gefluister ben ik wel af. 

Copywriter Stephanie Prinssen is altijd in voor het schrijven van een creatieve tekst én werkt in de communicatie bij een non-profitorganisatie. Volgende week op deze plek: Paul de Lange