Kermis

Vrijwel alles aan de voorbije kermis was verrassend te noemen. Dat die er was, waarom die er was, waar die was. Het is dat vrouw en kind de dag ervoor nog een ouderwetse aankondiging per poster hadden gespot, anders was ik tijdens mijn hardlooprondje zo op een botsauto geknald.

Gelukkig bood het WeesperNieuws op de eerste kermisdag de nodige context. Het bleek dat de gemeente Weesp elf jaar geleden geen vergunning meer had willen afgeven, maar dat de gemeente Amsterdam zich soepeler opstelt. Puntje voor Amsterdam?

Vanuit kinderperspectief ongetwijfeld. Vanuit ouderperspectief was ik er nog niet zo gerust op. Op zich ben ik wel wat gewend qua kermissen. In de regio waar ik vandaan kom (bij Hoorn rechtsaf) leeft iedereen een jaar lang naar de kermis toe. Zodra je wat ouder wordt snap je pas waarom.

De attracties voor de jongste jeugd blijken dan vooral decoratie van een vierdaags volksfeest voor de oudere jeugd. Waarbij jongeren even schaamte- als laveloos met kratten bier over straat slepen. En waar de dag na de kermis traditioneel het gerucht rondgaat dat de morning-afterpil is uitverkocht.

‘Vrijwel alles aan de voorbije kermis was verrassend te noemen’

Ik hoopte daarom stiekem op een terugkeer naar het pure en onschuldige karakter van de kinderkermis. Dat viel toch wat tegen. Goed, de eerste kramen waar we langsliepen (touwtje trekken en eendjes vissen) boden onschuldig vermaak. Maar daar ging de aandacht van mijn 8-jarige zoon niet naar uit. 

In een spiraal van toenemende takkeherrie, waarbij ik vanuit mijn ooghoeken een partij pluchen penissen in een grijpautomaat zag liggen, bleven we staan voor dé attractie. De naam ervan is mij even ontschoten, maar het was iets gepasts onheilspellends. Ik vermoed dat er martelwerktuigen zijn die vriendelijker ogen. Toch moesten er kaartjes voor gekocht.

Precies op het moment dat we aan de beurt waren, barstte er een hagelbui los en vluchtten we naar huis. Kermis is timing, zoveel werd me duidelijk. Mijn beurt was in ieder geval voorbij. De dag erna ging hij met zijn moeder op stap en schijnt hij de attractie overleefd te hebben. Hij kan niet wachten tot volgend jaar. We hebben nu al besloten dat hij dan vast oud genoeg is om helemaal zelf een rondje over de kermis te mogen.

Paul de Lange is communicatieadviseur. Eerder was hij columnist voor Nu.nl en Het Parool.