Als het in Nederland 10.00 uur 's morgens is, is het in El Salvador 03.00 uur 's nachts. Maar niet in het appartementje waar de vier vrienden momenteel dag en nacht verblijven. Hun klok geeft dan 05.00 uur aan. Die eigen tijdszone hanteren ze om vanuit Centraal-Amerika ondanks het tijdsverschil toch zoveel mogelijk contact te kunnen hebben met thuis. Want voorlopig komen ze daar niet weg. 

'Ze' zijn George Millenaar, Pim Boin en Ton de Bruijn uit Driemond en Jaap Blommestein uit Baambrugge. Het had een geweldige trip moeten worden. Tijdens een gezamenlijk biertje in het Driemondse dorpscafé Villa Tante Bep kondigde George aan op bezoek te gaan bij zijn zoon Niels, die in El Salvador appartementen verhuurt. De zoon heeft plannen daar een huis te bouwen en kon daarbij wel wat hulp gebruiken. Waarom gaan jullie niet mee?, opperde George. Zijn maten hadden wel oren naar dit avontuur en er werden vliegtickets geboekt. COVID-19 woedde toen al wel in Azië, maar dat leek ver weg. In zowel Nederland als El Salvador waren toen nog geen maatregelen getroffen. Tenminste, achter de schermen ongetwijfeld wel, maar burgers werden nog niet beperkt in hun doen en laten. 

Terugvlucht gecanceld

Dus stapten de vrienden begin maart met z'n allen op het vliegtuig voor een (werk)vakantie van twee weken. Niet wetende dat president Trump een paar dagen voor hun terugreis ad hoc het luchtruim van de VS zou sluiten, waardoor hun terugvlucht via het Amerikaanse Atlanta werd gecanceld. Ze slaagden erin hun ticket om te boeken naar een terugreis via Panama, maar toen kwam de lockdown in El Salvador eroverheen en zie dan maar eens in Panama te komen. Inmiddels is ook de vlucht Panama - Amsterdam gecanceld. De vrienden en hun thuisfront staan in contact met het ministerie van Buitenlandse Zaken, de KLM en het Nederlandse Consulaat, maar een oplossing lijkt op dit moment nog ver weg. Er wordt nu gekeken of terugreizen via Costa Rica een mogelijkheid is.   

'We hebben hier alles en zitten veilig, toch willen we terug naar huis'

Sinds 22 maart zitten de mannen in thuis-quarantaine in een van de appartementen die zoon Niels verhuurt. Gelukkig is de wifi goed en valt er mede door die eerdergenoemde eigen tijdzone goed te communiceren met familie en instanties. Aan de telefoon klinkt Pim Boin monter: "We hebben een dak boven ons hoofd, een volle koelkast en voorlopig medicijnen genoeg. Het coronavirus grijpt hier nog niet heel hard om zich heen. El Salvador heeft met een lockdown van in eerste instantie 30 dagen tijdig en rigoureus gehandeld, dus in feite zitten we hier eigenlijk heel veilig. Je zou je daarom kunnen afvragen waarom we weg willen, maar dat willen we natuurlijk wel!" En dat heeft veel, zo niet alles, te maken met de familie in Nederland. In tijden van crisis wil je bij elkaar zijn, al betekent dat nu 1,5 meter afstand. Dat is immers nog altijd beter dan 9000 kilometer. 

Bezorgde familie

Sacha Boin uit Weesp is de dochter van Pim en kan niet wachten tot haar vader weer thuis is. "Ik ben er - net als de familie van de anderen - dag en nacht mee bezig. Waar mogelijk proberen we mijn vader en zijn vrienden in het vizier te brengen van mensen en instanties die hun repatriëring zouden kunnen bewerkstelligen." Gisteren was Pim jarig. "Vorig jaar hebben we de verjaardag van mijn vader niet echt gevierd, omdat mijn moeder kort daarvoor was overleden. 'Volgend jaar gaan we dat anders doen', hebben we elkaar toen beloofd. Nou, dat 'anders' is gelukt... " Sacha probeert de moed erin te houden. "We appen en beeldbellen veel en met de kinderen neem ik vrolijke filmpjes op. Ik doe mijn best positief te blijven en ook in het contact zo positief mogelijk te zijn, maar 's nachts lig ik wel erg te piekeren. Wat als mijn vader daar besmet raakt, hoe is de gezondheidszorg? Neemt niet weg dat ik er het volste vertrouwen in heb dat het uiteindelijk goedkomt, ik kan nu alleen niet zo goed het geduld opbrengen." 

'Van de hele dag voor je uit staren, wordt de situatie er niet beter op'

Ondertussen maken de mannen er in hun appartementje het beste van. Pim: "Op initiatief van George hebben we een vaste dagindeling gemaakt om zoveel mogelijk structuur te hebben. Van de hele dag terneergeslagen voor je uit staren, wordt de situatie er niet beter op. Dus hebben we vaste tijdstippen voor het ontbijt, de lunch, contact met thuis, een film, sporten, kaarten en naar bed gaan." Sporten? "Buiten het hek mogen we niet meer, daar staat beveiliging. Maar binnen het hek een rondje om het complex lopen of hardlopen kan nog wel, mits je anderen uit de weg gaat uiteraard. Wat we verder veel doen, is traplopen. Dit appartementencomplex is tien hoog, dus dat zijn nogal wat trappen. We kunnen niet naar het café en we letten erg op onze voeding. We leven hier dus heel gezond. Je zult zien: als we straks terugkomen, zijn we fitter dan ooit." 

Om nooit te vergeten

Het is hoe dan ook nu al een reis om nooit te vergeten. "In alle opzichten", zegt Pim. "Ook de goede. Want de eerste weken hebben we het geweldig gehad. El Salvador is een prachtig land en de mensen zijn hier ontzettend vriendelijk. We hebben trouwens tijdens een dagje strand ook nog een Argentijnse vrouw van de verdrinkingsdood gered, dus er zitten ook mooie kanten aan dit verhaal."