Achter het raam

Elke week lees je de hersenspinsels van onze columnisten als eerste online, voor ze in de krant verschijnen. Vandaag een column van Nora. Ze vertelt over haar eerste bijbaantje... achter het raam.

Het is zomervakantie. En terwijl ik net bij de bakker ben geholpen door een opgewekte tiener, denk ik terug aan mijn allereerste vakantiebaantje. Dat was achter het raam. Geen grap. Het was het raam van de McDonalds. Daar werkte ik bij de McDrive en mijn precieze werkplek was bij ‘raam één’. Met mijn headset op – zo eentje met zo’n microfoontje voor je mond – voelde ik me daar als vijftienjarige ontzettend volwassen en belangrijk. Dat ding op mijn hoofd was via een snoer verbonden aan een zwart kastje, dat aan de riem van mijn McDonaldsbroek zat vastgeklikt. Als ik dan een knopje indrukte en iets zei, klonk mijn stem uit de bestelpaal die bij de ingang van het terrein stond. “Goedenavond, welkom bij McDonalds. Mag ik uw bestelling?” Deze zin is zo ingebakken in mijn geheugen, dat als je me in slaapdronken toestand zou vragen wat m’n McTekst was, ik dit klakkeloos zou opdreunen.

Als ik nu een bijbaantje zou mogen uitkiezen, zou ik niet zo snel meer voor McDonalds gaan. Want echt sexy is het niet, of wel? Toch wordt die gele M een geel hartje als ik terugdenk mijn baantje daar. I’m lovin’ it – zou ik ook kunnen zeggen. Het heeft me namelijk ontzettend veel opgeleverd. Niet alleen een onbeperkte toevoer van aardbeienmilkshakes (die mocht je na sluit mee naar huis nemen, als de machine leeg moest), het gaf me ook een onverwachte studie in menselijke gedragingen – vooral wanneer iemand twéé fritessaus bestelde en er maar eentje kreeg… Daar kwam zelfs een keer politie aan te pas. Maar het allerleukste bij de Mac waren de collega’s: een vrolijke mix van alle leeftijden, culturen en formaten. Als er even geen auto voor raam één stond te wachten, dan kwam ik mijn hokje uit voor wat gezelligheid met de mensen in de keuken, die met het zweet op hun voorhoofd hamburgers stonden te grillen, of McFlurry’s aan het mixen waren. Hard werken hoor. Voor hen. En ik kon mooi mijn praattalent perfectioneren.
Wat ik nu wel zou kiezen als werk? Nu zou ik een leuk restaurant uitkiezen in Weesp en daar solliciteren voor een baan in de bediening. Veel cooler. Ik weet nog wel een leuke plek.

Nora is tekstschrijver, blogger en social media junk. Haar motto met een knipoog is: “Een dag geen wifi is een dag niet geleefd.” Volgende week op deze plek: Harm van de Kuil.