Bandjescultuur

Mij leek het domweg onmogelijk. Aan het einde van het blok met muzieklessen stond een optreden in City of Wesopa gepland. We hebben het over groep vier: kids van 7 tot 8 jaar. En die zouden na een paar maanden gelijk hun eerste gig geven?

Dat we ons in Weesp weinig zorgen hoeven te maken over de bandjescultuur was me al een tijdje duidelijk. Al tijdens de eerste schooldag vorig jaar stond op het schoolplein van de Triangel een band te spelen. En dan meteen maar ‘Smells like teen spirit’ van Nirvana. Ken je klassiekers.

Dé schoolband, dacht ik naïef. Het bleek slechts een van de vele schoolbandjes te zijn. Vanaf groep vier vormt elke groep zijn eigen schoolband, sommige zelfs twee. Wat gaaf, was mijn eerste gedachte. Tegelijk voelde ik iets van jaloezie.

Ik ben namelijk van de armetierige blokfluitgeneratie. Zelf heb ik er nooit een bespeeld, maar een stuk of acht kinderen uit mijn klas wel. Die probeerden dan bij de kerstmaaltijd simultaan ‘Stille nacht’ te fluiten. Laat ik zeggen dat iedereen, blokfluitisten incluis, opgelucht ademhaalde als het weer voorbij was.

Schijnbaar moeiteloos houdt hij twaalf kids in het gareel

Wat een ongelofelijk verschil met nu. Want dat optreden kwam er afgelopen maand gewoon echt. De twaalfkoppige band vertolkte nummers van Ray Charles, James Brown en Flemming. Met wisselende bezetting op drums, keyboards, gitaar, basgitaar en zang. Wie waar het meest muzikaal talent voor heeft, mag nog een beetje blijken.

Alles begint natuurlijk met de ‘performance’. Die zag er veelbelovend uit. Van de jochies hadden er drie hun haar alvast laten groeien, alsof ze voorsorteerden op de onvermijdelijke popsterrenstatus. Trots deelde ik een foto waarop mijn zoon door zijn haren heen naar zijn basgitaar staart. ‘Hij ziet er cool uit, als een soort Kurt Cobain’, appte een vriend terug. Ik bedoel maar.

Spil achter dit alles is muziekleraar Joachim, door alle ouders mateloos bewonderd. Omdat hij hun kinderen de beginselen der popmuziek bijbrengt, uiteraard. Maar niet minder omdat hij schijnbaar moeiteloos twaalf kids in het gareel houdt (en dat valt nog niet mee, weet ik van kansloze pogingen daartoe tijdens de voetbaltraining).

Het volgende optreden staat ook al gepland. In de open lucht ditmaal, tijdens het afsluitende schoolfeest. Voorspelling: vooraan in het publiek staan straks 24 bij voorbaat trotse ouders.

Paul de Lange is communicatieadviseur. Eerder was hij columnist voor Nu.nl en Het Parool. Volgende week: Jackie June ter Heide.