Vlagvertoon

Dat Amsterdam en omstreken weer helemaal in de ban van de spectaculaire Sail-in-en-out Parade op het IJ was, gaf eindelijk weer eens wat watersportbeweging op het Weesper water.

Wie er als de kippen bij wilde zijn voer al vroeg mijn huis voorbij, als in een gezellig vlootje. Waarin heel het watervolkje werkelijk aan mij voorbijtrok. Van genagelde stalen kotters en onverwoestbare stoere slepers tot strak-in-de-lak-zittende-touwsloepen vol klinkende heerliedepeerlierosé.

Zelfs een opblaasbootje met meer lucht dan vechtwaardigheid ontbrak er niet aan. Ik natuurlijk wel, gezien mijn allergie voor zaken met massagedoe en bezoekers in groten getale. Maar meedelen in de verwachtingsvolle voorpret kan ik als de beste.

‘Alleen een kano kon daar nog een beetje jofel langs manoeuvreren’

Vooral omdat dit Smalweesper nautisch feestje eerder zowat geen doorgang had gehad, en wel door een nachtelijk akkefietje van een stel (ladderzatte?) onverlaten. Want die hadden drie(!) joekels van Sail-banieren compleet met paal en perk ergens losgewrikt en vanaf de Zwaantjesbrug rechtstandig in het water geplant.

Daar stonden ze dan. Fier rechtop met het oranje dundoek troosteloos nat tegen de stok geplakt. De toppen van de mast raakten nog net de reling niet. Alleen een kano kon daar nog een beetje jofel langs manoeuvreren.

Hier moet geweld bij zijn gebruikt. Dit kon niet anders. Op hooguit 100 meter van mijn bedje. Dat ik er niet wakker van werd, is mij een raadsel. Feit is wel dat de brugwachter van dienst die ochtend zijn draai niet meteen kon vinden. Nog voor de eerste brug moest er subiet een waarschuwing uit. En wat te doen met dat vlagvertoon?

Kordaat als de onder zijn bermuda uitstekende kuiten, drukte hij zijn hoed eens extra stevig op zijn knar, rolde de mouwen van zijn beroepsblouse op en trok -naar verluid met het zweet in de nek- de ellendelingen met hulp van wat omstanders omhoog.

Twee zaten comfortabel los. Maar de derde? Nee dus. Pesterig als een puist op je neus bleef die precies in het midden staan waar die stond. Tot een onbevreesde kapitein met een stevig schip ‘m in één ruk omvertrok en op de kade slingerde. Waarna het brugwachterlijke ‘goedemorgen’ weer als vanouds over het water schalde.

Copywriter Stephanie Prinssen is altijd in voor het schrijven van een creatieve tekst én werkt in de communicatie bij een non-profitorganisatie.
Volgende week op deze plek: Paul de Lange