Wat een geschiedenis

Vroeger, op het reclamebureau, kreeg ik vaak de opdracht om een campagne te ontwikkelen die meteen viral zou moeten gaan. Scheelde voor de klant natuurlijk nogal in de mediakosten. Maar op afroep virals ontwikkelen, zoiets werkt natuurlijk niet.

Tegenwoordig zoek ik nog steeds naar mediamiddelen die buiten de gewone paden succesvol zijn. Vind ik gewoon leuk. In deze tijden van achtervolgende algoritmes (praat niet over incontinentieslips of je mobiel levert wekenlang beelden van vrolijke baby’s of huppelende bejaarden) geniet ik van ouderwetse en toch uitstekend werkende media. Zo gaat onze hond in de vakantie naar een vrouw die in onze buurt briefjes op lantaarnpalen plakt. De vrouw woont zelf een paar dorpen verder. Het plakbandbriefje op ooghoogte werkte dus.

En woensdagochtend overkwam mij weer iets nieuws: ik las in de Volkskrant een ingezonden brief van Ank Engel. Ze vertelde over haar matig verkochte boek. Als reactie op een Volkskrantcolumnist die eerder schreef over zijn matig verkochte boek. Haar boek was niet slecht, ze vond het zelfs haar beste, maar het onderwerp sprak blijkbaar niet aan.

‘De ingezonden brief als medium, echt prachtig’

Het boek ging over Nederlandse arbeiders die ver voor WWII het Ruhrgebied kozen voor werk. Bijna al haar boeken moesten uiteindelijk versnipperd worden. Ank kon het uitmoorden van haar papieren kinderen niet aan en nam ze voor een luttel bedrag over. Resultaat: niets verdiend en dozen met overtollige boeken in huis.

Nu lees ik graag geschiedenisboeken. Al helemaal als het gaat over Duitsland. Dus ik mailde haar met de vraag of ik een boek kon overnemen. Dat kon. Voor slechts € 12,50. De ingezonden Volkskrantbrief had zo dus zijn/haar werk voor mij gedaan.

Maar het verhaal gaat verder: uit onze correspondentie merkte ik op dat meerdere lezers geïnteresseerd bleken te zijn. Of dat nu was uit medelijden of uit liefde voor het onderwerp. En zo verkocht onze Ank toch nog haar magnum opus: Waar mijn brood is, is mijn vaderland. Een viral van jewelste. Gratis meegelift door een nationaal gelezen krant. En online vast ook wel daarbuiten. Ank blij. Ik dubbelblij. De ingezonden brief als medium. Echt prachtig.

Harm van de Kuil is docent Nederlands. Sinds 2019 is hij Weesper.