Ik wil sneeuw!

Elke week lees je de hersenspinsels van onze columnisten. Vandaag een column van Harm, die snakt naar ouderwetse vrieskou.

Duitsland. Doorreiscamping. Ochtend. Ik poets haastig mijn tanden in een best wel vieze, stinkende, broeierige ruimte met teveel dierlijke ochtendgeluiden om mij heen en verbaas mij dat iemand daar 8 minuten rustig op een wc kan zitten. Echt knap. Tijdens het buitenontbijt staat een smurf van 1,5 jaar mij lang aan te staren. Mijn zoon zegt dat het meisje mij leuk vindt. Ik weet dat ze haar luier volperst.

Vergeet deze zomerse beschrijving van vakantievieren. Ik ben zo van de winter. Alles fris. Koud. Droog. En sneeuw. Veel sneeuw. Ik tel de dagen af. Vandaag nog 143. Terwijl ik snel het slachtveld achter mij laat denk ik aan het ziekenhuis in Baikal. Ook zoiets als deze ochtend. We schrijven winter 2019. Een bijna identieke situatie. Buiten -43 (Ja lieve mensen. Dat kon toen nog). Binnen onveranderd 1943. Mijn vriend Ivo rolstoelde ik door de gangen op weg naar de röntgenafdeling. Samen raakten we bij het snowboarden een rotsenrichel. Hij viel naast mij met zijn knie op een steen. Ik dit keer in een meter poeder. Zijn schijf in 3 stukken.

Na wat papierwerk (2,5 uur) ondanks tolk stonden we met z’n 3-en voor een reusachtige loden deur. 2 bij 3 meter. En bijna een meter dik. Bol van de straling. Alsof ze 80 jaar hadden staan bellenblazen met de deur.

Ivo zag het ook en weigerde resoluut de ouderwetse straling tot zich te nemen. ‘No no no’. De tolk probeerde hem te overtuigen: ‘no problem.’

Daar kwam de laborant. Een oude, grijze, beetje kalende vrouw. Ik vertelde Ivo -achter mijn hand- dat die vrouw 23 was en al ruim 2 jaar op de afdeling radiologie werkte. Toen was de Nederlandse patiënt helemaal klaar. Terug naar de taxi! Enfin, op het AMC een week later bleek alleen wat verband nodig. De knieschijf zou vanzelf helen.

Lang leve de winter. Een helende tijd!

Back to the matrix. Terug naar Torekov, Zweden. Het Middelburg van Scandinavië. Ook wel eens grappig.

Harm van de Kuil is creatieve copywriter en freelance leraar Nederlands. Sinds 2019 is hij Weesper. Volgende week op deze plek: Stephanie Prinssen.