Zomer

Daar zat ik dan. Met een drankje in de zon met zicht op de Vecht intens te genieten van deze lange lome zomer die maar niet op leek te houden. Het leven lijkt ook wel wat langzamer te gaan en mensen zijn aardiger.

Dat waren mooie momenten. Van die momenten dat je de schadelijkheid van al deze zon even niet tot je gedachten toelaat. Gewoon even blokkeert. Dat er meer oudere mensen overlijden bijvoorbeeld als het zo warm is. Dat de natuur eraan gaat, dat er minder water in de Rijn stroomt, dat de transportindustrie in paniek is, dat ons eten duurder gaat worden.

En dat dit allemaal komt omdat we het milieu meer belasten dan dat het aankan. Met al dat vlees eten en autorijden of op vakantie met het vliegtuig. En zodra je dat wel tot je laat doordringen, op het moment dat je net zo lekker zat, dan gebeurt er iets geks. Althans bij mij.

Ik ga dan ineens onderhandelen met mezelf. Ja het is heel erg, maar mag je dan nooit meer genieten of zo? Heel raar, alsof genieten en verantwoordelijkheid twee kampen zijn waartussen ik moet kiezen. En dat je dan ook uitvluchten gaat bedenken: Ja, maar de overheid moet meer doen. Grote bedrijven zijn veel erger. Eén vliegreis maakt geen verschil.

‘Je weet iets, maar je doet iets dat daar niet helemaal bij past’

Psychologen noemen dat cognitieve dissonantie: je weet iets, maar je doet iets dat daar niet helemaal bij past. Mensen zijn meesters in het wegpoetsen van dat soort ongemak. De oplossing is natuurlijk om het je te realiseren, om het juist niet weg te hoeven poetsen.

Niet kiezen tussen klimaatfanaticus, of klimaatontkenner zijn. Tussen nooit meer vliegen, en gewoon doorgaan alsof er niets aan de hand is. Er is namelijk een veel grotere middenruimte waar de oplossing zit. Je kunt genieten van een vakantie en je tegelijk afvragen of die vakantie ook anders had gekund. Je kunt een keer vliegen en besluiten het volgend jaar niet te doen. Je kunt genieten van de airco en tegelijk beseffen dat energie niet uit de lucht komt vallen.

Dat klinkt minder lekker dan een duidelijke mening of een ‘jamaartje’. Maar het is wel realistischer. Bij de volgende warme dagen ga ik ongegeneerd intens genieten. En met een plan op zak wat ik nog meer kan bijdragen om de natuur in stand te houden.

Bianca Rootsaert is actief in de lokale politiek en werkt als bestuurder binnen de zorg en het sociaal domein.